PAWŁOWICZ ZYGMUNT, biskup pomocniczy gdański
(Nie pokazano 1 wersji utworzonej przez jednego użytkownika) | |||
Linia 3: | Linia 3: | ||
[[File: Zygmunt_Pawłowicz.png|thumb|Biskup Zygmunt Pawłowicz podczas wmurowania aktu erekcyjnego pod rozbudowę wysypiska śmieci w [[SZADÓŁKI | Szadółkach]], 2008]] | [[File: Zygmunt_Pawłowicz.png|thumb|Biskup Zygmunt Pawłowicz podczas wmurowania aktu erekcyjnego pod rozbudowę wysypiska śmieci w [[SZADÓŁKI | Szadółkach]], 2008]] | ||
− | '''ZYGMUNT PAWŁOWICZ''' (18 XI 1927 Gdańsk-Wrzeszcz – 18 III 2010 Gdańsk), biskup pomocniczy gdański. Syn Józefa, urzędnika [[DYREKCJA KOLEI | Dyrekcji Kolei]] Państwowych w Gdańsku i Leokadii z domu Jadzińskiej. Ochrzczony przez [[KOMOROWSKI BRONISŁAW, ksiądz, działacz gdańskiej Polonii, patron placu | ks. Bronisława Komorowskiego]]. Od 1934 do 1939 mieszkał w Nowym Porcie, był ministrantem u ks. [[GÓRECKI MARIAN, ksiądz, patron gdańskiej ulicy | Mariana Góreckiego]] w kaplicy Matki Boskiej Częstochowskiej w tamtejszych byłych [[KOSZARY | koszarach]] (Neufahrwasser-Kaserne), uczył się w [[GIMNAZJUM POLSKIE | Gimnazjum Polskim]]. W 1938 był przygotowywany do bierzmowania w [[KOŚCIÓŁ CHRYSTUSA KRÓLA | kościele Chrystusa Króla]] przez [[ROGACZEWSKI FRANCISZEK, ksiądz, działacz gdańskiej Polonii, patron ulicy | ks. Franciszka Rogaczewskiego]], sakramentu udzielał mu biskup [[O’ROURKE EDUARD, biskup gdański, patron placu w Gdańsku | Eduard O’Rourke]]. W sierpniu 1939 zamieszkał z rodzicami w Chełmży, gdzie po wojnie ukończył Gimnazjum Państwowe i w 1947 Państwowe Liceum Ogólnokształcące. W 1952 ukończył Wyższe Seminarium Duchowne w Pelplinie, uzyskując 20 września tego roku święcenia kapłańskie, których udzielił mu w katedrze Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Pelplinie biskup diecezjalny chełmiński Kazimierz Kowalski. <br/><br/> | + | '''ZYGMUNT PAWŁOWICZ''' (18 XI 1927 Gdańsk-Wrzeszcz – 18 III 2010 Gdańsk), biskup pomocniczy gdański. Syn Józefa, urzędnika [[DYREKCJA KOLEI | Dyrekcji Kolei]] Państwowych w Gdańsku i Leokadii z domu Jadzińskiej (której siostra Marta była żoną obrońcy Poczty Polskiej w Gdańsku w 1939 [[LIS AUGUSTYN, obrońca Poczty Polskiej w 1939, honorowy obywatel Gdańska| Augustyna Lisa]]). Ochrzczony przez [[KOMOROWSKI BRONISŁAW, ksiądz, działacz gdańskiej Polonii, patron placu | ks. Bronisława Komorowskiego]]. Od 1934 do 1939 mieszkał w Nowym Porcie, był ministrantem u ks. [[GÓRECKI MARIAN, ksiądz, patron gdańskiej ulicy | Mariana Góreckiego]] w kaplicy Matki Boskiej Częstochowskiej w tamtejszych byłych [[KOSZARY | koszarach]] (Neufahrwasser-Kaserne), uczył się w [[GIMNAZJUM POLSKIE | Gimnazjum Polskim]]. W 1938 był przygotowywany do bierzmowania w [[KOŚCIÓŁ CHRYSTUSA KRÓLA | kościele Chrystusa Króla]] przez [[ROGACZEWSKI FRANCISZEK, ksiądz, działacz gdańskiej Polonii, patron ulicy | ks. Franciszka Rogaczewskiego]], sakramentu udzielał mu biskup [[O’ROURKE EDUARD, biskup gdański, patron placu w Gdańsku | Eduard O’Rourke]]. W sierpniu 1939 zamieszkał z rodzicami w Chełmży, gdzie po wojnie ukończył Gimnazjum Państwowe i w 1947 Państwowe Liceum Ogólnokształcące. W 1952 ukończył Wyższe Seminarium Duchowne w Pelplinie, uzyskując 20 września tego roku święcenia kapłańskie, których udzielił mu w katedrze Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Pelplinie biskup diecezjalny chełmiński Kazimierz Kowalski. <br/><br/> |
− | Od 27 IX 1952 do 28 II 1953 był wikariuszem w kościele [[KOŚCIÓŁ ŚWIĘTEJ RODZINY | Świętej Rodziny]] na [[STOGI | Stogach]], otrzymał administracyjny nakaz opuszczenia Gdańska. | + | Od 27 IX 1952 do 28 II 1953 był wikariuszem w kościele [[KOŚCIÓŁ ŚWIĘTEJ RODZINY | Świętej Rodziny]] na [[STOGI | Stogach]], po odmowie współpracy z władzami w szeregach tzw. księży patriotów otrzymał administracyjny nakaz opuszczenia Gdańska i strefy nadgranicznej. Po interwencji ks. [[CYMANOWSKI JAN, ksiądz, administrator diecezji gdańskiej | Jana Cymanowskiego]] u biskupa chełmińskiego Kazimierza Kowalskiego w okresie 1–21 III 1953 był wikariuszem w kościele [[KOŚCIÓŁ PODWYŻSZENIA KRZYŻA ŚWIĘTEGO | Podwyższenia Krzyża Świętego]] na [[CHEŁM | Chełmie]], od 21 marca do 22 maja 1953 wikariuszem w kościele św. Mikołaja w Wielu, od 22 maja do 8 lipca 1953 wikariuszem w kościele Przemienienia Pańskiego w Nowym Dworze Gdańskim. Po cofnięciu nakazu od 8 VII 1953 do 1 IX 1957 był wikariuszem kościoła Najświętszej Marii Panny (NMP) Gwiazdy Morza w Sopocie, warunkiem było złożenie ślubowania lojalności wobec władz (co dopełnił 7 IX 1953). Od 1 IX 1957 do 30 V 1958 był wikariuszem w [[KOŚCIÓŁ TRÓJCY ŚWIĘTEJ | kościele Trójcy Świętej]] w [[OLIWA | Oliwie]], od 15 VIII 1958 do 30 IX 1964 notariuszem Kurii Biskupiej Gdańskiej i jednocześnie od 20 XII 1960 do 15 IV 1961 ponownie wikariuszem w kościele NMP Gwiazdy Morza w Sopocie.<br/><br/> |
W 1962 ukończył studia z teologii fundamentalnej w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, od 1 X 1964 do 1 VII 1966 był administratorem kościoła Serca Jezusowego w Stegnie. Związany następnie z [[KOŚCIÓŁ ŚW. ANTONIEGO PADEWSKIEGO (Brzeźno) | kościołem św. Antoniego]] w [[BRZEŹNO | Brzeźnie]]: w okresie 1 VII 1966 – 15 V 1968 wikariusz, 15 V 1968 – 6 VI 1969 administrator, 6 VI 1969 – 1 IX 1985 proboszcz. Od 14 IX 1973 do 10 VIII 1985 kapelan papieża Pawła VI. Od 30 I 1974 do 1 VI 2006 wykładał teologię fundamentalną i religiologię w diecezjalnym [[GDAŃSKIE SEMINARIUM DUCHOWNE | Gdańskim Seminarium Duchownym]], w 1975–1984 był cenzorem ksiąg religijnych. Od 1976 doktor teologii (na Akademii Teologii Katolickiej (ATK) w Warszawie), 1976–1985 sędzia prosynodalny, 1976–1980 wizytator nauki religii, 1978–1980 wizytator księży dziekanów, od 1 I 1985 przewodniczący komisji do spraw Sztuki i Budownictwa Sakralnego, od 1985 doktor habilitowany (na ATK).<br/><br/> | W 1962 ukończył studia z teologii fundamentalnej w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, od 1 X 1964 do 1 VII 1966 był administratorem kościoła Serca Jezusowego w Stegnie. Związany następnie z [[KOŚCIÓŁ ŚW. ANTONIEGO PADEWSKIEGO (Brzeźno) | kościołem św. Antoniego]] w [[BRZEŹNO | Brzeźnie]]: w okresie 1 VII 1966 – 15 V 1968 wikariusz, 15 V 1968 – 6 VI 1969 administrator, 6 VI 1969 – 1 IX 1985 proboszcz. Od 14 IX 1973 do 10 VIII 1985 kapelan papieża Pawła VI. Od 30 I 1974 do 1 VI 2006 wykładał teologię fundamentalną i religiologię w diecezjalnym [[GDAŃSKIE SEMINARIUM DUCHOWNE | Gdańskim Seminarium Duchownym]], w 1975–1984 był cenzorem ksiąg religijnych. Od 1976 doktor teologii (na Akademii Teologii Katolickiej (ATK) w Warszawie), 1976–1985 sędzia prosynodalny, 1976–1980 wizytator nauki religii, 1978–1980 wizytator księży dziekanów, od 1 I 1985 przewodniczący komisji do spraw Sztuki i Budownictwa Sakralnego, od 1985 doktor habilitowany (na ATK).<br/><br/> | ||
10 VIII 1985 mianowany przez papieża Jana Pawła II biskupem pomocniczym [[DIECEZJA GDAŃSKA | diecezji gdańskiej]], konsekrowany 7 IX 1985 w [[KOŚCIÓŁ WNIEBOWZIĘCIA NAJŚWIĘTSZEJ MARII PANNY | kościele Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny]] w Gdańsku przez kardynała Józefa Glempa, prymasa Polski, w asyście biskupa [[GOCŁOWSKI TADEUSZ, arcybiskup gdański | Tadeusza Gocłowskiego]] i Mariana Przykuckiego, biskupa diecezjalnego chełmińskiego. Od 25 III 1992 biskup pomocniczy w [[ARCHIDIECEZJA GDAŃSKA | archidiecezji gdańskiej]], urząd pełnił do 24 V 2005 (w 2003 uzyskał zgodę papieża Jana Pawła II na przedłużenie o dwa lata). Był też diecezjalnym wikariuszem generalnym (8 IX 1985 – 1 VI 2005), prepozytem kapituły katedralnej (2 XII 1987 – 8 XI 2005), od 2 III 2001 wiceprzewodniczącym Archidiecezjalnej Rady Duszpasterskiej, od 9 III 1995 do 1 I 2006 przewodniczącym Archidiecezjalnej Rady Katechetycznej, od 20 III 1995 przewodniczącym Archidiecezjalnej Komisji do Spraw Sztuki Sakralnej i Budownictwa Kościelnego oraz członkiem Rady Kapłańskiej i Kolegium Konsultorów. Przewodniczący Komisji Głównej III Synodu Gdańskiego (2001). <br/><br/> | 10 VIII 1985 mianowany przez papieża Jana Pawła II biskupem pomocniczym [[DIECEZJA GDAŃSKA | diecezji gdańskiej]], konsekrowany 7 IX 1985 w [[KOŚCIÓŁ WNIEBOWZIĘCIA NAJŚWIĘTSZEJ MARII PANNY | kościele Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny]] w Gdańsku przez kardynała Józefa Glempa, prymasa Polski, w asyście biskupa [[GOCŁOWSKI TADEUSZ, arcybiskup gdański | Tadeusza Gocłowskiego]] i Mariana Przykuckiego, biskupa diecezjalnego chełmińskiego. Od 25 III 1992 biskup pomocniczy w [[ARCHIDIECEZJA GDAŃSKA | archidiecezji gdańskiej]], urząd pełnił do 24 V 2005 (w 2003 uzyskał zgodę papieża Jana Pawła II na przedłużenie o dwa lata). Był też diecezjalnym wikariuszem generalnym (8 IX 1985 – 1 VI 2005), prepozytem kapituły katedralnej (2 XII 1987 – 8 XI 2005), od 2 III 2001 wiceprzewodniczącym Archidiecezjalnej Rady Duszpasterskiej, od 9 III 1995 do 1 I 2006 przewodniczącym Archidiecezjalnej Rady Katechetycznej, od 20 III 1995 przewodniczącym Archidiecezjalnej Komisji do Spraw Sztuki Sakralnej i Budownictwa Kościelnego oraz członkiem Rady Kapłańskiej i Kolegium Konsultorów. Przewodniczący Komisji Głównej III Synodu Gdańskiego (2001). <br/><br/> | ||
− | Był przewodniczącym Komisji ds. Dialogu z Religiami Niechrześcijańskimi Episkopatu Polski. Od 1990 z ramienia Episkopatu zajmował się problemem sekt w Polsce. Delegowany przez Konferencję Episkopatu Polski i jeden z prelegentów spotkania poświęconego sektom i grupom religijnym w Europie, zorganizowanej przez Radę Konferencji Biskupów Europy (CCEE) w Wiedniu 5–8 III 1998. Autor książek i artykułów z zakresu teologii i religioznawstwa, w tym kilku prac o działalności sekt religijnych ( | + | Był przewodniczącym Komisji ds. Dialogu z Religiami Niechrześcijańskimi Episkopatu Polski. Od 1990 z ramienia Episkopatu zajmował się problemem sekt w Polsce. Delegowany przez Konferencję Episkopatu Polski i jeden z prelegentów spotkania poświęconego sektom i grupom religijnym w Europie, zorganizowanej przez Radę Konferencji Biskupów Europy (CCEE) w Wiedniu 5–8 III 1998. Autor książek i artykułów z zakresu teologii i religioznawstwa, w tym kilku prac o działalności sekt religijnych (m.in. siedmiokrotnie wznawianej ''Kościół i sekty'', 1992–2003 czy ''Lefebvre i lefebryści: schizma u schyłku XX wieku'', Gdańsk 1998). Od 1 V 2005 na emeryturze. W 2007 laureat [[NAGRODY MIASTA GDAŃSKA: KULTURALNE I NAUKOWE | Nagrody Prezydenta Miasta Gdańska w Dziedzinie Kultury]] za zaangażowanie i wkład w dzieło tworzenia gdańskiej kultury. Pochowany 23 III 2010 w krypcie biskupiej w kościele (archikatedrze) Trójcy Świętej.<br/><br/> |
Wraz z sakrą biskupią przyjął herb wyobrażający w polu złoto-niebieskim rozdzielający je wielki, srebrny krzyż, pośrodku którego widnieje błękitny klejnot. Za tarczą złoty krzyż procesyjny. Nad herbem zielony kapelusz kościelny z dwunastoma chwostami na dwóch sznurach, po sześć (jeden nad dwoma, nad trzema) z każdej strony tarczy. Pod tarczą wstęga z dewizą: ''In Christo Jesu'' (''W Chrystusie Jezusie''). {{author: AH}} {{author: JANSZ}} [[Category: Encyklopedia]] [[Category: Ludzie]] | Wraz z sakrą biskupią przyjął herb wyobrażający w polu złoto-niebieskim rozdzielający je wielki, srebrny krzyż, pośrodku którego widnieje błękitny klejnot. Za tarczą złoty krzyż procesyjny. Nad herbem zielony kapelusz kościelny z dwunastoma chwostami na dwóch sznurach, po sześć (jeden nad dwoma, nad trzema) z każdej strony tarczy. Pod tarczą wstęga z dewizą: ''In Christo Jesu'' (''W Chrystusie Jezusie''). {{author: AH}} {{author: JANSZ}} [[Category: Encyklopedia]] [[Category: Ludzie]] |
Aktualna wersja na dzień 11:36, 22 cze 2024
![](https://gdansk.gedanopedia.pl/images/thumb/3/35/Zygmunt_Paw%C5%82owicz.png/180px-Zygmunt_Paw%C5%82owicz.png)
ZYGMUNT PAWŁOWICZ (18 XI 1927 Gdańsk-Wrzeszcz – 18 III 2010 Gdańsk), biskup pomocniczy gdański. Syn Józefa, urzędnika Dyrekcji Kolei Państwowych w Gdańsku i Leokadii z domu Jadzińskiej (której siostra Marta była żoną obrońcy Poczty Polskiej w Gdańsku w 1939 Augustyna Lisa). Ochrzczony przez ks. Bronisława Komorowskiego. Od 1934 do 1939 mieszkał w Nowym Porcie, był ministrantem u ks. Mariana Góreckiego w kaplicy Matki Boskiej Częstochowskiej w tamtejszych byłych koszarach (Neufahrwasser-Kaserne), uczył się w Gimnazjum Polskim. W 1938 był przygotowywany do bierzmowania w kościele Chrystusa Króla przez ks. Franciszka Rogaczewskiego, sakramentu udzielał mu biskup Eduard O’Rourke. W sierpniu 1939 zamieszkał z rodzicami w Chełmży, gdzie po wojnie ukończył Gimnazjum Państwowe i w 1947 Państwowe Liceum Ogólnokształcące. W 1952 ukończył Wyższe Seminarium Duchowne w Pelplinie, uzyskując 20 września tego roku święcenia kapłańskie, których udzielił mu w katedrze Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Pelplinie biskup diecezjalny chełmiński Kazimierz Kowalski.
Od 27 IX 1952 do 28 II 1953 był wikariuszem w kościele Świętej Rodziny na Stogach, po odmowie współpracy z władzami w szeregach tzw. księży patriotów otrzymał administracyjny nakaz opuszczenia Gdańska i strefy nadgranicznej. Po interwencji ks. Jana Cymanowskiego u biskupa chełmińskiego Kazimierza Kowalskiego w okresie 1–21 III 1953 był wikariuszem w kościele Podwyższenia Krzyża Świętego na Chełmie, od 21 marca do 22 maja 1953 wikariuszem w kościele św. Mikołaja w Wielu, od 22 maja do 8 lipca 1953 wikariuszem w kościele Przemienienia Pańskiego w Nowym Dworze Gdańskim. Po cofnięciu nakazu od 8 VII 1953 do 1 IX 1957 był wikariuszem kościoła Najświętszej Marii Panny (NMP) Gwiazdy Morza w Sopocie, warunkiem było złożenie ślubowania lojalności wobec władz (co dopełnił 7 IX 1953). Od 1 IX 1957 do 30 V 1958 był wikariuszem w kościele Trójcy Świętej w Oliwie, od 15 VIII 1958 do 30 IX 1964 notariuszem Kurii Biskupiej Gdańskiej i jednocześnie od 20 XII 1960 do 15 IV 1961 ponownie wikariuszem w kościele NMP Gwiazdy Morza w Sopocie.
W 1962 ukończył studia z teologii fundamentalnej w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, od 1 X 1964 do 1 VII 1966 był administratorem kościoła Serca Jezusowego w Stegnie. Związany następnie z kościołem św. Antoniego w Brzeźnie: w okresie 1 VII 1966 – 15 V 1968 wikariusz, 15 V 1968 – 6 VI 1969 administrator, 6 VI 1969 – 1 IX 1985 proboszcz. Od 14 IX 1973 do 10 VIII 1985 kapelan papieża Pawła VI. Od 30 I 1974 do 1 VI 2006 wykładał teologię fundamentalną i religiologię w diecezjalnym Gdańskim Seminarium Duchownym, w 1975–1984 był cenzorem ksiąg religijnych. Od 1976 doktor teologii (na Akademii Teologii Katolickiej (ATK) w Warszawie), 1976–1985 sędzia prosynodalny, 1976–1980 wizytator nauki religii, 1978–1980 wizytator księży dziekanów, od 1 I 1985 przewodniczący komisji do spraw Sztuki i Budownictwa Sakralnego, od 1985 doktor habilitowany (na ATK).
10 VIII 1985 mianowany przez papieża Jana Pawła II biskupem pomocniczym diecezji gdańskiej, konsekrowany 7 IX 1985 w kościele Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Gdańsku przez kardynała Józefa Glempa, prymasa Polski, w asyście biskupa Tadeusza Gocłowskiego i Mariana Przykuckiego, biskupa diecezjalnego chełmińskiego. Od 25 III 1992 biskup pomocniczy w archidiecezji gdańskiej, urząd pełnił do 24 V 2005 (w 2003 uzyskał zgodę papieża Jana Pawła II na przedłużenie o dwa lata). Był też diecezjalnym wikariuszem generalnym (8 IX 1985 – 1 VI 2005), prepozytem kapituły katedralnej (2 XII 1987 – 8 XI 2005), od 2 III 2001 wiceprzewodniczącym Archidiecezjalnej Rady Duszpasterskiej, od 9 III 1995 do 1 I 2006 przewodniczącym Archidiecezjalnej Rady Katechetycznej, od 20 III 1995 przewodniczącym Archidiecezjalnej Komisji do Spraw Sztuki Sakralnej i Budownictwa Kościelnego oraz członkiem Rady Kapłańskiej i Kolegium Konsultorów. Przewodniczący Komisji Głównej III Synodu Gdańskiego (2001).
Był przewodniczącym Komisji ds. Dialogu z Religiami Niechrześcijańskimi Episkopatu Polski. Od 1990 z ramienia Episkopatu zajmował się problemem sekt w Polsce. Delegowany przez Konferencję Episkopatu Polski i jeden z prelegentów spotkania poświęconego sektom i grupom religijnym w Europie, zorganizowanej przez Radę Konferencji Biskupów Europy (CCEE) w Wiedniu 5–8 III 1998. Autor książek i artykułów z zakresu teologii i religioznawstwa, w tym kilku prac o działalności sekt religijnych (m.in. siedmiokrotnie wznawianej Kościół i sekty, 1992–2003 czy Lefebvre i lefebryści: schizma u schyłku XX wieku, Gdańsk 1998). Od 1 V 2005 na emeryturze. W 2007 laureat Nagrody Prezydenta Miasta Gdańska w Dziedzinie Kultury za zaangażowanie i wkład w dzieło tworzenia gdańskiej kultury. Pochowany 23 III 2010 w krypcie biskupiej w kościele (archikatedrze) Trójcy Świętej.
Wraz z sakrą biskupią przyjął herb wyobrażający w polu złoto-niebieskim rozdzielający je wielki, srebrny krzyż, pośrodku którego widnieje błękitny klejnot. Za tarczą złoty krzyż procesyjny. Nad herbem zielony kapelusz kościelny z dwunastoma chwostami na dwóch sznurach, po sześć (jeden nad dwoma, nad trzema) z każdej strony tarczy. Pod tarczą wstęga z dewizą: In Christo Jesu (W Chrystusie Jezusie).