PIASECKI JAN, profesor Politechniki Gdańskiej
Linia 1: | Linia 1: | ||
{{web}} | {{web}} | ||
− | '''JAN TADEUSZ PIASECKI''' (24 X 1903 Osięciny koło Włocławka – 13 XII 1981 Gdańsk), inżynier elektryk, profesor [[POLITECHNIKA GDAŃSKA | Politechniki Gdańskiej]] (PG). Syn lekarza Witolda i Heleny z domu Miłkowskiej. | + | '''JAN TADEUSZ PIASECKI''' (24 X 1903 Osięciny koło Włocławka – 13 XII 1981 Gdańsk), inżynier elektryk, profesor [[POLITECHNIKA GDAŃSKA | Politechniki Gdańskiej]] (PG). Syn lekarza Witolda i Heleny z domu Miłkowskiej. W 1922 ukończył Gimnazjum Państwowe we Włocławku. Od 1922 student Wydziału Elektrotechniki [[TECHNISCHE HOCHSCHULE DANZIG | Technische Hochschule Danzig]]. Podczas studiów był członkiem [[POLSKA KORPORACJA AKADEMICKA „ZWIĄZEK AKADEMIKÓW GDAŃSKICH WISŁA” | Polskiej Korporacji Akademickiej „Związek Akademików Gdańskich „Wisła”]] i Akademickiego Związku Sportowego. Należał do [[GMINA POLSKA | Gminy Polskiej]]. Odbył praktyki w [[STOCZNIA KRÓLEWSKA | Stoczni Gdańskiej]], w fabryce papieru we Włocławku, na statkach s/s „Kościuszko” (Gdynia–Ameryka Linie Żeglugowe S.A. GAL) i s/s „Katowice” (Żegluga Polskia), oraz w Fabryce Turbin Svenska Turbinfabriks w Fingsborgu we Szwecji. W latach 1927–1928 pracował jako konstruktor w kierownictwie Budowy Elektrowni we Włocławku. Studia w Gdańsku ukończył 3 III 1931, dyplomowany inżynier elektryk. <br/><br/> |
− | W 1922 ukończył Gimnazjum Państwowe we Włocławku. Od 1922 student Wydziału Elektrotechniki [[TECHNISCHE HOCHSCHULE DANZIG | Technische Hochschule Danzig]]. Podczas studiów był członkiem [[POLSKA KORPORACJA AKADEMICKA „ZWIĄZEK AKADEMIKÓW GDAŃSKICH WISŁA” | Polskiej Korporacji Akademickiej „Związek Akademików Gdańskich „Wisła”]] i Akademickiego Związku Sportowego. Należał do [[GMINA POLSKA | Gminy Polskiej]]. Odbył praktyki w [[STOCZNIA KRÓLEWSKA | Stoczni Gdańskiej]], w fabryce papieru we Włocławku, na statkach s/s „Kościuszko” (Gdynia–Ameryka Linie Żeglugowe S.A. GAL) i s/s „Katowice” (Żegluga Polskia), oraz w Fabryce Turbin Svenska Turbinfabriks w Fingsborgu we Szwecji. W latach 1927–1928 pracował jako konstruktor w kierownictwie Budowy Elektrowni we Włocławku. Studia w Gdańsku ukończył 3 III 1931, dyplomowany inżynier elektryk. <br/><br/> | + | |
Od stycznia do kwietnia 1931 był inżynierem ruchu urządzeń przeładunku węgla na statkach Polsko-Skandynawskiego Towarzystwa Transportowego S.A. „Polskarob” w Gdyni oraz kierował budową stacji transformatorowych w porcie gdyńskim. Następnie do lutego 1933 pracował w Miejskich Zakładach Elektrycznych w Gdyni, pełnił funkcję konstruktora i kierownika Wydziału Technicznego. Od marca do października 1933 zatrudniony był w Miejskich Zakładach Komunikacyjnych w Gdyni. Od grudnia 1933 do września 1935 pracował w Elektrowni Miejskiej w Słonimiu. Od 1935 zatrudniony był w podległej Zarządowi Miejskiemu Elektrowni Miejskiej w Warszawie, gdzie pełnił funkcję kierownika Referatu Urządzeń Elektrycznych, a od września 1938 do października 1939 projektanta w Wydziale Inwestycyjnym, prowadził wówczas nadzór nad budową i eksploatacją wszystkich urządzeń elektrycznych inwestycji miasta Warszawy.<br/><br/> | Od stycznia do kwietnia 1931 był inżynierem ruchu urządzeń przeładunku węgla na statkach Polsko-Skandynawskiego Towarzystwa Transportowego S.A. „Polskarob” w Gdyni oraz kierował budową stacji transformatorowych w porcie gdyńskim. Następnie do lutego 1933 pracował w Miejskich Zakładach Elektrycznych w Gdyni, pełnił funkcję konstruktora i kierownika Wydziału Technicznego. Od marca do października 1933 zatrudniony był w Miejskich Zakładach Komunikacyjnych w Gdyni. Od grudnia 1933 do września 1935 pracował w Elektrowni Miejskiej w Słonimiu. Od 1935 zatrudniony był w podległej Zarządowi Miejskiemu Elektrowni Miejskiej w Warszawie, gdzie pełnił funkcję kierownika Referatu Urządzeń Elektrycznych, a od września 1938 do października 1939 projektanta w Wydziale Inwestycyjnym, prowadził wówczas nadzór nad budową i eksploatacją wszystkich urządzeń elektrycznych inwestycji miasta Warszawy.<br/><br/> | ||
Podczas okupacji inżynier elektryk w warszawskim Zarządzie Miejskim, uczestniczył w akcjach pomocy Żydom. W latach 1942–1945 był żołnierzem Armii Krajowej, od 1943 w Kierownictwie Dywersji Komendy Głównej Armii Krajowej jako instruktor szkolenia kadr, oficer do specjalnych zadań. Uczestnik powstania warszawskiego (pseudonim „Telus”) w Zgrupowaniu „Elektrownia”, brał udział m.in. w opanowaniu przez powstańców elektrowni na Powiślu. Po upadku powstania przebywał w obozie przejściowym w Pruszkowie, uciekł z transportu do Niemiec, zamieszkał w Częstochowie. Od 15 X 1944 do stycznia 1945 był elektromonterem w Zakładach Przemysłowych inż. W. Ciszewskiego, od lutego do marca 1945 zatrudniony był jako inżynier, instruktor elektryk w Elektrowni w Częstochowie.<br/><br/> | Podczas okupacji inżynier elektryk w warszawskim Zarządzie Miejskim, uczestniczył w akcjach pomocy Żydom. W latach 1942–1945 był żołnierzem Armii Krajowej, od 1943 w Kierownictwie Dywersji Komendy Głównej Armii Krajowej jako instruktor szkolenia kadr, oficer do specjalnych zadań. Uczestnik powstania warszawskiego (pseudonim „Telus”) w Zgrupowaniu „Elektrownia”, brał udział m.in. w opanowaniu przez powstańców elektrowni na Powiślu. Po upadku powstania przebywał w obozie przejściowym w Pruszkowie, uciekł z transportu do Niemiec, zamieszkał w Częstochowie. Od 15 X 1944 do stycznia 1945 był elektromonterem w Zakładach Przemysłowych inż. W. Ciszewskiego, od lutego do marca 1945 zatrudniony był jako inżynier, instruktor elektryk w Elektrowni w Częstochowie.<br/><br/> | ||
Linia 9: | Linia 8: | ||
Autor publikacji z zakresu elektryki, elektrotechniki, elektryfikacji, normalizacji, instalacji elektrycznych, słownictwa technicznego, bezpieczeństwa i higieny pracy, metodyki pracy naukowej, w tym dwóch monografii, m.in.: ''Bezpieczniki niskonapięciowe'' (Gdańsk 1958), trzech skryptów, m.in.: ''Jak zredagować pracę dyplomową? Poradnik dla dyplomantów Wydziału Elektrycznego Politechniki Gdańskiej'' (Gdańsk 1971) oraz tłumaczeń z języka angielskiego pracy ''Przepisy na wyposażenie elektryczne okrętów wg Lloyd ̓s Register of Shipping z r. 1949'' (Gdańsk 1949). Twórca dwóch norm: PN-55/E/05021 (Wyznaczanie obciążalności przewodów i kabli) oraz PN-57/E/05022 (Zabezpieczenie nadmiarów opadów przewodów).<br/><br/> | Autor publikacji z zakresu elektryki, elektrotechniki, elektryfikacji, normalizacji, instalacji elektrycznych, słownictwa technicznego, bezpieczeństwa i higieny pracy, metodyki pracy naukowej, w tym dwóch monografii, m.in.: ''Bezpieczniki niskonapięciowe'' (Gdańsk 1958), trzech skryptów, m.in.: ''Jak zredagować pracę dyplomową? Poradnik dla dyplomantów Wydziału Elektrycznego Politechniki Gdańskiej'' (Gdańsk 1971) oraz tłumaczeń z języka angielskiego pracy ''Przepisy na wyposażenie elektryczne okrętów wg Lloyd ̓s Register of Shipping z r. 1949'' (Gdańsk 1949). Twórca dwóch norm: PN-55/E/05021 (Wyznaczanie obciążalności przewodów i kabli) oraz PN-57/E/05022 (Zabezpieczenie nadmiarów opadów przewodów).<br/><br/> | ||
Był rzeczoznawcą Stowarzyszenia Elektryków Polskich w zakresie ekonomiki, organizacji, bezpieczeństwa i higieny pracy.Członek Stowarzyszenia Elektryków Polskich (1931–1981), Polskiego Komitetu Normalizacyjnego, [[GDAŃSKIE TOWARZYSTWO NAUKOWE | Gdańskiego Towarzystwa Naukowego]], [[ORGANIZACJE KOMBATANCKIE NA POLITECHNICE GDAŃSKIEJ | Związku Bojowników o Wolność i Demokrację, koło na PG]] (1968–1981). <br/><br/> | Był rzeczoznawcą Stowarzyszenia Elektryków Polskich w zakresie ekonomiki, organizacji, bezpieczeństwa i higieny pracy.Członek Stowarzyszenia Elektryków Polskich (1931–1981), Polskiego Komitetu Normalizacyjnego, [[GDAŃSKIE TOWARZYSTWO NAUKOWE | Gdańskiego Towarzystwa Naukowego]], [[ORGANIZACJE KOMBATANCKIE NA POLITECHNICE GDAŃSKIEJ | Związku Bojowników o Wolność i Demokrację, koło na PG]] (1968–1981). <br/><br/> | ||
− | Odznaczony m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Medalem 10-lecia Polski Ludowej, Medalem im. prof. Mieczysława Pożaryskiego, odznaką [[ZA ZASŁUGI DLA GDAŃSKA | „Za zasługi dla Gdańska”]], Złotą Odznaką Honorową Stowarzyszenia Elektryków Polskich. Żonaty był Łucją Gertrudą z domu Wróbel (2 X 1903 – 4 II 1978 Gdańsk). Pochowani na [[CMENTARZE WE WRZESZCZU. SREBRZYSKO | cmentarzu Srebrzysko]] w Gdańsku. {{author:WP}} [[Category: Encyklopedia]] [[Category: Ludzie]] | + | Odznaczony m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Medalem 10-lecia Polski Ludowej, Medalem im. prof. Mieczysława Pożaryskiego, odznaką [[ZA ZASŁUGI DLA GDAŃSKA | „Za zasługi dla Gdańska”]], Złotą Odznaką Honorową Stowarzyszenia Elektryków Polskich. Żonaty był Łucją Gertrudą z domu Wróbel (2 X 1903 – 4 II 1978 Gdańsk). Pochowani na [[CMENTARZE WE WRZESZCZU. SREBRZYSKO | cmentarzu Srebrzysko]] w Gdańsku. {{author:WP}} [[Category: Encyklopedia]] [[Category: Ludzie]]<br/><br/><br/><br/><br/><br/><br/><br/> |
+ | '''Bibliografia''': <br/> | ||
+ | Dział Obiegu i Archiwizacji Dokumentów Politechniki Gdańskiej (akta osobowe). <br/> | ||
+ | ''Księga pamiątkowa studentów Polaków Politechniki Gdańskiej w latach 1904–1939'', red. Henryk Hadrian, Marian Rakowski, Roman Wieloch, Gdańsk 1993, s. 130. <br/> |
Aktualna wersja na dzień 16:25, 3 lip 2024
JAN TADEUSZ PIASECKI (24 X 1903 Osięciny koło Włocławka – 13 XII 1981 Gdańsk), inżynier elektryk, profesor Politechniki Gdańskiej (PG). Syn lekarza Witolda i Heleny z domu Miłkowskiej. W 1922 ukończył Gimnazjum Państwowe we Włocławku. Od 1922 student Wydziału Elektrotechniki Technische Hochschule Danzig. Podczas studiów był członkiem Polskiej Korporacji Akademickiej „Związek Akademików Gdańskich „Wisła” i Akademickiego Związku Sportowego. Należał do Gminy Polskiej. Odbył praktyki w Stoczni Gdańskiej, w fabryce papieru we Włocławku, na statkach s/s „Kościuszko” (Gdynia–Ameryka Linie Żeglugowe S.A. GAL) i s/s „Katowice” (Żegluga Polskia), oraz w Fabryce Turbin Svenska Turbinfabriks w Fingsborgu we Szwecji. W latach 1927–1928 pracował jako konstruktor w kierownictwie Budowy Elektrowni we Włocławku. Studia w Gdańsku ukończył 3 III 1931, dyplomowany inżynier elektryk.
Od stycznia do kwietnia 1931 był inżynierem ruchu urządzeń przeładunku węgla na statkach Polsko-Skandynawskiego Towarzystwa Transportowego S.A. „Polskarob” w Gdyni oraz kierował budową stacji transformatorowych w porcie gdyńskim. Następnie do lutego 1933 pracował w Miejskich Zakładach Elektrycznych w Gdyni, pełnił funkcję konstruktora i kierownika Wydziału Technicznego. Od marca do października 1933 zatrudniony był w Miejskich Zakładach Komunikacyjnych w Gdyni. Od grudnia 1933 do września 1935 pracował w Elektrowni Miejskiej w Słonimiu. Od 1935 zatrudniony był w podległej Zarządowi Miejskiemu Elektrowni Miejskiej w Warszawie, gdzie pełnił funkcję kierownika Referatu Urządzeń Elektrycznych, a od września 1938 do października 1939 projektanta w Wydziale Inwestycyjnym, prowadził wówczas nadzór nad budową i eksploatacją wszystkich urządzeń elektrycznych inwestycji miasta Warszawy.
Podczas okupacji inżynier elektryk w warszawskim Zarządzie Miejskim, uczestniczył w akcjach pomocy Żydom. W latach 1942–1945 był żołnierzem Armii Krajowej, od 1943 w Kierownictwie Dywersji Komendy Głównej Armii Krajowej jako instruktor szkolenia kadr, oficer do specjalnych zadań. Uczestnik powstania warszawskiego (pseudonim „Telus”) w Zgrupowaniu „Elektrownia”, brał udział m.in. w opanowaniu przez powstańców elektrowni na Powiślu. Po upadku powstania przebywał w obozie przejściowym w Pruszkowie, uciekł z transportu do Niemiec, zamieszkał w Częstochowie. Od 15 X 1944 do stycznia 1945 był elektromonterem w Zakładach Przemysłowych inż. W. Ciszewskiego, od lutego do marca 1945 zatrudniony był jako inżynier, instruktor elektryk w Elektrowni w Częstochowie.
16 III 1945 został członkiem Morskiej Grupy Operacyjnej w Bydgoszczy i skierowano go do odbudowy elektrowni w Gdańsku. Od 4 IV 1945 do listopada 1946 był kierownikiem gdańskiego oddziału Zjednoczenia Energetycznego Okręgu Pomorskiego (ZEOP) (z siedzibą w Gdańsku). M.in. 1 V 1945 wykorzystał prądnicę prądu stałego PG do uruchomienia elektrowni w Gdańsku. Od 1 XII 1946 do 31 X 1947 kierował Referatem Szkolnictwa Zawodowego ZEOP. Jednocześnie od 1 II 1946 (do emerytury w 1974) zatrudniony był na Wydziale Elektrycznym PG, a w latach 1948–1949 także jako nauczyciel Państwowego Liceum Budownictwa Okrętowego w Gdańsku Conradinum. Od 17 V 1951 zastępca profesora, od 24 VII 1954 z tytułem docenta, od 1962 profesor nadzwyczajny (tytularny).
Na PG był w latach 1953–1957 kierownikiem Zakładu Elektrotechniki Przemysłowej, od 1 X 1966 do 31 VIII 1969 prodziekanem, od października 1957 do sierpnia 1968 kierownikiem Katedry Elektrotechniki Przemysłowej, Katedry Elektrotechniki Morskiej i Przemysłowej, w 1967 kierownikiem Katedry Elektryfikacji Rolnictwa, od 1 XII 1972 do 30 IX 1974 kierownikiem Zakładu Elektroenergetyki Przemysłowej i Rolniczej w Instytucie Elektroenergetyki i Automatyki. W latach 1956–1976 był redaktorem działu „Elektryka” „Zeszytów Naukowych Politechniki Gdańskiej”.
Autor publikacji z zakresu elektryki, elektrotechniki, elektryfikacji, normalizacji, instalacji elektrycznych, słownictwa technicznego, bezpieczeństwa i higieny pracy, metodyki pracy naukowej, w tym dwóch monografii, m.in.: Bezpieczniki niskonapięciowe (Gdańsk 1958), trzech skryptów, m.in.: Jak zredagować pracę dyplomową? Poradnik dla dyplomantów Wydziału Elektrycznego Politechniki Gdańskiej (Gdańsk 1971) oraz tłumaczeń z języka angielskiego pracy Przepisy na wyposażenie elektryczne okrętów wg Lloyd ̓s Register of Shipping z r. 1949 (Gdańsk 1949). Twórca dwóch norm: PN-55/E/05021 (Wyznaczanie obciążalności przewodów i kabli) oraz PN-57/E/05022 (Zabezpieczenie nadmiarów opadów przewodów).
Był rzeczoznawcą Stowarzyszenia Elektryków Polskich w zakresie ekonomiki, organizacji, bezpieczeństwa i higieny pracy.Członek Stowarzyszenia Elektryków Polskich (1931–1981), Polskiego Komitetu Normalizacyjnego, Gdańskiego Towarzystwa Naukowego, Związku Bojowników o Wolność i Demokrację, koło na PG (1968–1981).
Odznaczony m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Medalem 10-lecia Polski Ludowej, Medalem im. prof. Mieczysława Pożaryskiego, odznaką „Za zasługi dla Gdańska”, Złotą Odznaką Honorową Stowarzyszenia Elektryków Polskich. Żonaty był Łucją Gertrudą z domu Wróbel (2 X 1903 – 4 II 1978 Gdańsk). Pochowani na cmentarzu Srebrzysko w Gdańsku.
Bibliografia:
Dział Obiegu i Archiwizacji Dokumentów Politechniki Gdańskiej (akta osobowe).
Księga pamiątkowa studentów Polaków Politechniki Gdańskiej w latach 1904–1939, red. Henryk Hadrian, Marian Rakowski, Roman Wieloch, Gdańsk 1993, s. 130.