ŻYLICZ ALICJA, profesor nauk biologicznych

Z Encyklopedia Gdańska
(Różnice między wersjami)
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
(korekta_EJ)
Linia 5: Linia 5:
 
Odbyła staże naukowe w USA: w University of Maryland at Baltimore (Department of Biochemistry and Molecular Biology, 1988–1991) i University of Utah (Department of Cellular, Viral and Molecular Biology, 1994), a także w Szwajcarii: University of Geneva (Department of Biochemistry, 1999–2000). <br/><br/>
 
Odbyła staże naukowe w USA: w University of Maryland at Baltimore (Department of Biochemistry and Molecular Biology, 1988–1991) i University of Utah (Department of Cellular, Viral and Molecular Biology, 1994), a także w Szwajcarii: University of Geneva (Department of Biochemistry, 1999–2000). <br/><br/>
 
Jej zainteresowania naukowe ewoluowały wraz z wkraczaniem w nowe obszary chemii, biochemii, biofizyki i biologii molekularnej oraz rozwojem współpracy naukowej z ośrodkami krajowymi i zagranicznymi. Początkowo zajmowała się równowagami kwasowo-zasadowymi w środowiskach niewodnych. W trakcie pracy na Wydziałach Biologii (UG) i Biotechnologii (UG/AMG) oraz dwóch kolejnych staży zagranicznych skupiała się na budowie, funkcjach i specyficzności substratowej prokariotycznych białek opiekuńczych oraz proteaz serynowych. W okresie działalności w (MIBMiK) rozwijała tematykę dotyczącą roli eukariotycznych białek opiekuńczych w transformacji nowotworowej. Znaczący wkład do wiedzy z zakresu biochemii, biofizyki i biologii molekularnej wnoszą wyniki jej badań, w których wykazała, że ludzkie białka opiekuńcze z rodziny HSP90, HSP70 i HSP40 aktywują transkrypcyjnie białko TP53 występujące w formie nieaktywnej w komórkach nie mających właściwości onkogennych, natomiast w komórkach niektórych typów nowotworów białka te powodują, nabywanie przez zmutowane TP53, nowe właściwości  onkogenei – co w efekcie prowadzi do rozwoju nowotworu, przerzutowania i chemiooporności pacjentek z nowotworem piersi. <br/><br/>
 
Jej zainteresowania naukowe ewoluowały wraz z wkraczaniem w nowe obszary chemii, biochemii, biofizyki i biologii molekularnej oraz rozwojem współpracy naukowej z ośrodkami krajowymi i zagranicznymi. Początkowo zajmowała się równowagami kwasowo-zasadowymi w środowiskach niewodnych. W trakcie pracy na Wydziałach Biologii (UG) i Biotechnologii (UG/AMG) oraz dwóch kolejnych staży zagranicznych skupiała się na budowie, funkcjach i specyficzności substratowej prokariotycznych białek opiekuńczych oraz proteaz serynowych. W okresie działalności w (MIBMiK) rozwijała tematykę dotyczącą roli eukariotycznych białek opiekuńczych w transformacji nowotworowej. Znaczący wkład do wiedzy z zakresu biochemii, biofizyki i biologii molekularnej wnoszą wyniki jej badań, w których wykazała, że ludzkie białka opiekuńcze z rodziny HSP90, HSP70 i HSP40 aktywują transkrypcyjnie białko TP53 występujące w formie nieaktywnej w komórkach nie mających właściwości onkogennych, natomiast w komórkach niektórych typów nowotworów białka te powodują, nabywanie przez zmutowane TP53, nowe właściwości  onkogenei – co w efekcie prowadzi do rozwoju nowotworu, przerzutowania i chemiooporności pacjentek z nowotworem piersi. <br/><br/>
Współautorka prac opublikowanych m.in. w „Nature“, „EMBO Journal“, „EMBO Reports“, „PNAS“, „Oncogene“, „Journal of Immunology“, „Scientific Reports“, „Journal of Biological Chemistry“ oraz „Cell Reports“. Wyróżniona dwukrotnie zespołową nagrodą Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego za cykl publikacji poświęconych białkom opiekuńczym oraz za opisanie na poziomie molekularnym podstaw immunologicznych zaburzeń w stwardnieniu rozsianym. Dwukrotna laureatka Nagrody im. Jakuba Parnasa za najlepszą pracę wykonaną w polskich laboratoriach (2005, 2010). Żona [[ŻYLICZ MACIEJ, profesor Uniwersytetu Gdańskiego | Macieja Żylicza]], profesora. {{author:EŁ}}
+
Współautorka prac opublikowanych m.in. w „Nature”, „EMBO Journal”, „EMBO Reports”, „PNAS”, „Oncogene”, „Journal of Immunology”, „Scientific Reports”, „Journal of Biological Chemistry” oraz „Cell Reports”. Wyróżniona dwukrotnie zespołową nagrodą Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego za cykl publikacji poświęconych białkom opiekuńczym oraz za opisanie na poziomie molekularnym podstaw immunologicznych zaburzeń w stwardnieniu rozsianym. Dwukrotna laureatka Nagrody im. Jakuba Parnasa za najlepszą pracę wykonaną w polskich laboratoriach (2005, 2010). Żona [[ŻYLICZ MACIEJ, profesor Uniwersytetu Gdańskiego | Macieja Żylicza]], profesora. {{author:EŁ}}
  
 
[[Category: Hasła w przygotowaniu]]
 
[[Category: Hasła w przygotowaniu]]

Wersja z 08:52, 26 paź 2023

ALICJA ŻYLICZ (ur. 30 III 1952 Stare Modzele, województwo podlaskie), chemiczka, biochemiczka, profesorka w zakresie nauk biologicznych. W 1971 absolwentka Liceum Ogólnokształcącego w Zambrowie. W 1976 absolwentka Wydziału Matematyki, Fizyki i Chemii Uniwersytetu Gdańskiego (UG), magistra chemii. W 1985, na podstawie rozprawy Specyficzność substratowa bakteryjnych białek opiekuńczych, doktor nauk chemicznych (przewód w Instytucie Chemii Bioorganicznej PAN w Poznaniu). Od 1998 doktor habilitowany nauk chemicznych w zakresie biochemii (przewód w Instytucie Chemii Bioorganicznej PAN w Poznaniu). Od 2003 profesor (tytularny) nauk biologicznych.

W latach 1976–1990 związana była z Instytutem Chemii UG; w 1992–1994 z Wydziałem Biologii, w 1995–2000 z Międzyuczelnianym Wydziałem Biotechnologii UG i Akademii Medycznej w Gdańsku. W latach 2000–2019 zatrudniona była w Międzynarodowym Instytucie Biologii Molekularnej i Komórkowej w Warszawie (MIBMiK), jednocześnie w 2001–2004 także na Wydziale Chemii Uniwersytetu Warszawskiego. W MIBMiK pełniła funkcje zastępcy kierownika Zakładu Biologii Molekularnej (2000–2018) oraz kierownika Pracowni Aparatury Specjalnej (2018–2022).

Odbyła staże naukowe w USA: w University of Maryland at Baltimore (Department of Biochemistry and Molecular Biology, 1988–1991) i University of Utah (Department of Cellular, Viral and Molecular Biology, 1994), a także w Szwajcarii: University of Geneva (Department of Biochemistry, 1999–2000).

Jej zainteresowania naukowe ewoluowały wraz z wkraczaniem w nowe obszary chemii, biochemii, biofizyki i biologii molekularnej oraz rozwojem współpracy naukowej z ośrodkami krajowymi i zagranicznymi. Początkowo zajmowała się równowagami kwasowo-zasadowymi w środowiskach niewodnych. W trakcie pracy na Wydziałach Biologii (UG) i Biotechnologii (UG/AMG) oraz dwóch kolejnych staży zagranicznych skupiała się na budowie, funkcjach i specyficzności substratowej prokariotycznych białek opiekuńczych oraz proteaz serynowych. W okresie działalności w (MIBMiK) rozwijała tematykę dotyczącą roli eukariotycznych białek opiekuńczych w transformacji nowotworowej. Znaczący wkład do wiedzy z zakresu biochemii, biofizyki i biologii molekularnej wnoszą wyniki jej badań, w których wykazała, że ludzkie białka opiekuńcze z rodziny HSP90, HSP70 i HSP40 aktywują transkrypcyjnie białko TP53 występujące w formie nieaktywnej w komórkach nie mających właściwości onkogennych, natomiast w komórkach niektórych typów nowotworów białka te powodują, nabywanie przez zmutowane TP53, nowe właściwości onkogenei – co w efekcie prowadzi do rozwoju nowotworu, przerzutowania i chemiooporności pacjentek z nowotworem piersi.

Współautorka prac opublikowanych m.in. w „Nature”, „EMBO Journal”, „EMBO Reports”, „PNAS”, „Oncogene”, „Journal of Immunology”, „Scientific Reports”, „Journal of Biological Chemistry” oraz „Cell Reports”. Wyróżniona dwukrotnie zespołową nagrodą Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego za cykl publikacji poświęconych białkom opiekuńczym oraz za opisanie na poziomie molekularnym podstaw immunologicznych zaburzeń w stwardnieniu rozsianym. Dwukrotna laureatka Nagrody im. Jakuba Parnasa za najlepszą pracę wykonaną w polskich laboratoriach (2005, 2010). Żona Macieja Żylicza, profesora.

⇦ WRÓĆ
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania