DOLINA RADOŚCI
Linia 2: | Linia 2: | ||
[[File: 1_Dolina_Radości.jpg |thumb| [[TROSCHEL ADOLF EUGEN, artysta plastyk, pedagog | Adolf Eugen Troschel]], Dolina Radości, 1859]] | [[File: 1_Dolina_Radości.jpg |thumb| [[TROSCHEL ADOLF EUGEN, artysta plastyk, pedagog | Adolf Eugen Troschel]], Dolina Radości, 1859]] | ||
[[File: 2_Dolina_Radości.jpg |thumb| [[TROSCHEL ADOLF EUGEN, artysta plastyk, pedagog | Adolf Eugen Troschel]], Dolina Radości, 1859]] | [[File: 2_Dolina_Radości.jpg |thumb| [[TROSCHEL ADOLF EUGEN, artysta plastyk, pedagog | Adolf Eugen Troschel]], Dolina Radości, 1859]] | ||
− | [[File:Dolina_Radości_panorama.jpg |thumb| Widok z [[PACHOŁEK | Pachołka]] na Dolinę Radości, w głębi dwór | + | [[File:Dolina_Radości_panorama.jpg |thumb| Widok z [[PACHOŁEK | Pachołka]] na Dolinę Radości, w głębi dwór Ernsttal (ul. Bytowska 1), 1893]] |
[[File:Dolina_Radości.jpg|thumb|Dolina Radości,<br/>koniec XIX wieku]] | [[File:Dolina_Radości.jpg|thumb|Dolina Radości,<br/>koniec XIX wieku]] | ||
[[File:Młyn w Dolinie Radości, około 1900.JPG|thumb|Młyn w Dolinie Radości,<br/>około 1900]] | [[File:Młyn w Dolinie Radości, około 1900.JPG|thumb|Młyn w Dolinie Radości,<br/>około 1900]] | ||
Linia 10: | Linia 10: | ||
'''DOLINA RADOŚCI''' (Freudental), w miejscu połączenia [[POTOK ZAJĄCZKOWSKI | Potoku Zajączkowskiego]] i [[POTOK OLIWSKI | Potoku Oliwskiego]]. Obecnie nazwa rozciągana jest także na [[DOLINA SCHWABEGO | Dolinę Schwabego]] (Schwabental) i [[DOLINA POWAGI | Dolinę Powagi]] (Ernsttal). Wzdłuż Doliny Radości, po południowej stronie Potoku Oliwskiego, przebiega trakt ul. Bytowskiej, po stronie północnej dukt Drogi Młyńskiej (Hammersteig).<br/><br/> | '''DOLINA RADOŚCI''' (Freudental), w miejscu połączenia [[POTOK ZAJĄCZKOWSKI | Potoku Zajączkowskiego]] i [[POTOK OLIWSKI | Potoku Oliwskiego]]. Obecnie nazwa rozciągana jest także na [[DOLINA SCHWABEGO | Dolinę Schwabego]] (Schwabental) i [[DOLINA POWAGI | Dolinę Powagi]] (Ernsttal). Wzdłuż Doliny Radości, po południowej stronie Potoku Oliwskiego, przebiega trakt ul. Bytowskiej, po stronie północnej dukt Drogi Młyńskiej (Hammersteig).<br/><br/> | ||
− | Od końca XII wieku własność [[CYSTERSI | cystersów]] oliwskich, puszczana w dzierżawę. Co najmniej od końca XVI wieku istniała tu kuźnica (Młyn XVIII; [[MŁYNY NAD POTOKIEM OLIWSKIM I DOPŁYWAMI | młyny nad Potokiem Oliwskim i dopływami]]). W 1609 właścicielem był Johann Wolss, w 1648 gdańszczanin Samuel Häwel (za którego czasów po raz pierwszy wymieniono nazwę Freudental), w 1657 malarz [[BOY ADOLF, malarz | Adolf Boy]], następnie Andreas Krüger. W 1687 kolejny właściciel, sekretarz królewski Georg Wachschläger, zbudował młyn zbożowy (Młyn XIX) i młyn do produkcji forniru (Młyn XX). W 1708 posiadłość przejął płk Ernest Wejher, w rękach tej rodziny pozostawała do | + | Od końca XII wieku własność [[CYSTERSI | cystersów]] oliwskich, puszczana w dzierżawę. Co najmniej od końca XVI wieku istniała tu kuźnica (Młyn XVIII; [[MŁYNY NAD POTOKIEM OLIWSKIM I DOPŁYWAMI | młyny nad Potokiem Oliwskim i dopływami]]). W 1609 właścicielem był Johann Wolss, w 1648 gdańszczanin Samuel Häwel (za którego czasów po raz pierwszy wymieniono nazwę Freudental), w 1657 malarz [[BOY ADOLF, malarz | Adolf Boy]], następnie Andreas Krüger. W 1687 kolejny właściciel, sekretarz królewski Georg Wachschläger, zbudował młyn zbożowy (Młyn XIX) i młyn do produkcji forniru (Młyn XX). W 1708 posiadłość przejął płk Ernest Wejher, w rękach tej rodziny pozostawała do 1761. <br/><br/> |
W 1865 posiadłość przejęło nadleśnictwo oliwskie. W 1873 stawy młyńskie zaadaptowano do hodowli ryb. W 1906 zbudowano istniejącą do dzisiaj willę (ul. Bytowska 5), w której następnie Otto Kamin (właściciel od około 1925) otworzył pensjonat Freudental; od 1928 przy pensjonacie funkcjonował zwierzyniec. W 1928 w rejonie Młyna XX utworzono fermę zwierząt futerkowych.<br/><br/> | W 1865 posiadłość przejęło nadleśnictwo oliwskie. W 1873 stawy młyńskie zaadaptowano do hodowli ryb. W 1906 zbudowano istniejącą do dzisiaj willę (ul. Bytowska 5), w której następnie Otto Kamin (właściciel od około 1925) otworzył pensjonat Freudental; od 1928 przy pensjonacie funkcjonował zwierzyniec. W 1928 w rejonie Młyna XX utworzono fermę zwierząt futerkowych.<br/><br/> | ||
Po II wojnie światowej willę oddano na siedzibę Nadleśnictwa Oliwa (w 1977 wcielone do Nadleśnictwa Gdańsk), obecnie mieszkania prywatne. W latach 1945–1953 planowano tu zbudowanie Parku Rozrywki i Miejskiego Ogrodu Zoologicznego, w 1956 założenie Kaszubskiego Parku Etnograficznego (zob. [[GOŁUŃSKI EDMUND, energetyk, działacz |Edmund Gołuński]]). W 1955 w dawnych stawach młyńskich Instytut Rybactwa Śródlądowego w Olsztynie założył betonowe baseny do hodowli narybku; część z nich po przebudowie wykorzystywana była później do hodowli ryb przez prywatną firmę (Ajtel sp. j.). <br/><br/> | Po II wojnie światowej willę oddano na siedzibę Nadleśnictwa Oliwa (w 1977 wcielone do Nadleśnictwa Gdańsk), obecnie mieszkania prywatne. W latach 1945–1953 planowano tu zbudowanie Parku Rozrywki i Miejskiego Ogrodu Zoologicznego, w 1956 założenie Kaszubskiego Parku Etnograficznego (zob. [[GOŁUŃSKI EDMUND, energetyk, działacz |Edmund Gołuński]]). W 1955 w dawnych stawach młyńskich Instytut Rybactwa Śródlądowego w Olsztynie założył betonowe baseny do hodowli narybku; część z nich po przebudowie wykorzystywana była później do hodowli ryb przez prywatną firmę (Ajtel sp. j.). <br/><br/> | ||
10 II 1962 Rada Ministrów, przyjmując uchwałę o zagospodarowaniu przestrzennym zespołu portowo-miejskiego Gdańsk-Gdynia, uznała dolinę za tereny krajobrazu chronionego. W sierpniu 1975 władze Gdańska zezwoliły na powstanie wzdłuż ul. Bytowskiej – na obszarze porolniczym i po fermie zwierząt futerkowych – ogródków działkowych (początkowo w liczbie 184).<br/><br/> | 10 II 1962 Rada Ministrów, przyjmując uchwałę o zagospodarowaniu przestrzennym zespołu portowo-miejskiego Gdańsk-Gdynia, uznała dolinę za tereny krajobrazu chronionego. W sierpniu 1975 władze Gdańska zezwoliły na powstanie wzdłuż ul. Bytowskiej – na obszarze porolniczym i po fermie zwierząt futerkowych – ogródków działkowych (początkowo w liczbie 184).<br/><br/> | ||
− | Po północnej stronie doliny, na zboczu Wzgórza Ela (Ellahöhe), w 1923 | + | Po północnej stronie doliny, na zboczu Wzgórza Ela (Ellahöhe), w 1923 Freiwilliger Arbeitsdienst (Ochotnicza Służba Pracy) wybudowała [[SKOCZNIA NARCIARSKA W DOLINIE RADOŚCI | skocznię narciarską]] (obecnie w ruinie). Po przeciwnej stronie Doliny Radości, podczas zalesiania południowego zbocza, między drzewami iglastymi zasadzono brzozy układające się w nazwisko leśnika Danza i datę 1896. Napis widoczny był przez kilkadziesiąt lat, a wzniesienie nazwano Danzhöhe (Wzgórze Danza). W Dolinie Potoku Zajączkowskiego wydzielono podmokły fragment dna doliny o nazwie Łąka w Dolinie Radości, gdzie projektowany jest rezerwat przyrody. W pobliżu znajdują się głazy narzutowe uznane za pomniki przyrody. Najbardziej znany jest Diabelski Kamień na zboczu Czarciego Wzgórza, na północ od Drogi Węglowej (Kohlenweg). W Dolinie Radości i Dolinie Potoku Zajączkowskiego znajdują się głębinowe ujęcia wody pitnej. {{author: AK}} [[Category: Encyklopedia]] [[Category: Środowisko i przyroda]] |
Aktualna wersja na dzień 15:29, 23 kwi 2024
![](https://gdansk.gedanopedia.pl/images/thumb/8/8e/1_Dolina_Rado%C5%9Bci.jpg/180px-1_Dolina_Rado%C5%9Bci.jpg)
![](https://gdansk.gedanopedia.pl/images/thumb/b/b8/2_Dolina_Rado%C5%9Bci.jpg/180px-2_Dolina_Rado%C5%9Bci.jpg)
![](https://gdansk.gedanopedia.pl/images/thumb/9/99/Dolina_Rado%C5%9Bci_panorama.jpg/180px-Dolina_Rado%C5%9Bci_panorama.jpg)
DOLINA RADOŚCI (Freudental), w miejscu połączenia Potoku Zajączkowskiego i Potoku Oliwskiego. Obecnie nazwa rozciągana jest także na Dolinę Schwabego (Schwabental) i Dolinę Powagi (Ernsttal). Wzdłuż Doliny Radości, po południowej stronie Potoku Oliwskiego, przebiega trakt ul. Bytowskiej, po stronie północnej dukt Drogi Młyńskiej (Hammersteig).
Od końca XII wieku własność cystersów oliwskich, puszczana w dzierżawę. Co najmniej od końca XVI wieku istniała tu kuźnica (Młyn XVIII; młyny nad Potokiem Oliwskim i dopływami). W 1609 właścicielem był Johann Wolss, w 1648 gdańszczanin Samuel Häwel (za którego czasów po raz pierwszy wymieniono nazwę Freudental), w 1657 malarz Adolf Boy, następnie Andreas Krüger. W 1687 kolejny właściciel, sekretarz królewski Georg Wachschläger, zbudował młyn zbożowy (Młyn XIX) i młyn do produkcji forniru (Młyn XX). W 1708 posiadłość przejął płk Ernest Wejher, w rękach tej rodziny pozostawała do 1761.
W 1865 posiadłość przejęło nadleśnictwo oliwskie. W 1873 stawy młyńskie zaadaptowano do hodowli ryb. W 1906 zbudowano istniejącą do dzisiaj willę (ul. Bytowska 5), w której następnie Otto Kamin (właściciel od około 1925) otworzył pensjonat Freudental; od 1928 przy pensjonacie funkcjonował zwierzyniec. W 1928 w rejonie Młyna XX utworzono fermę zwierząt futerkowych.
Po II wojnie światowej willę oddano na siedzibę Nadleśnictwa Oliwa (w 1977 wcielone do Nadleśnictwa Gdańsk), obecnie mieszkania prywatne. W latach 1945–1953 planowano tu zbudowanie Parku Rozrywki i Miejskiego Ogrodu Zoologicznego, w 1956 założenie Kaszubskiego Parku Etnograficznego (zob. Edmund Gołuński). W 1955 w dawnych stawach młyńskich Instytut Rybactwa Śródlądowego w Olsztynie założył betonowe baseny do hodowli narybku; część z nich po przebudowie wykorzystywana była później do hodowli ryb przez prywatną firmę (Ajtel sp. j.).
10 II 1962 Rada Ministrów, przyjmując uchwałę o zagospodarowaniu przestrzennym zespołu portowo-miejskiego Gdańsk-Gdynia, uznała dolinę za tereny krajobrazu chronionego. W sierpniu 1975 władze Gdańska zezwoliły na powstanie wzdłuż ul. Bytowskiej – na obszarze porolniczym i po fermie zwierząt futerkowych – ogródków działkowych (początkowo w liczbie 184).
Po północnej stronie doliny, na zboczu Wzgórza Ela (Ellahöhe), w 1923 Freiwilliger Arbeitsdienst (Ochotnicza Służba Pracy) wybudowała skocznię narciarską (obecnie w ruinie). Po przeciwnej stronie Doliny Radości, podczas zalesiania południowego zbocza, między drzewami iglastymi zasadzono brzozy układające się w nazwisko leśnika Danza i datę 1896. Napis widoczny był przez kilkadziesiąt lat, a wzniesienie nazwano Danzhöhe (Wzgórze Danza). W Dolinie Potoku Zajączkowskiego wydzielono podmokły fragment dna doliny o nazwie Łąka w Dolinie Radości, gdzie projektowany jest rezerwat przyrody. W pobliżu znajdują się głazy narzutowe uznane za pomniki przyrody. Najbardziej znany jest Diabelski Kamień na zboczu Czarciego Wzgórza, na północ od Drogi Węglowej (Kohlenweg). W Dolinie Radości i Dolinie Potoku Zajączkowskiego znajdują się głębinowe ujęcia wody pitnej.