MERMON WŁODZIMIERZ, profesor Politechniki Gdańskiej
Linia 1: | Linia 1: | ||
{{web}} | {{web}} | ||
− | '''WŁODZIMIERZ MERMON''' (4 IX 1900 Korczyna, województwo małopolskie – 23 I 1959 Gdańsk), profesor [[POLITECHNIKA GDAŃSKA| Politechniki Gdańskiej]] (PG), specjalista z zakresu technologii i budowy maszyn. Syn Stanisława i Eugenii z domu Gerula. W 1919 absolwent gimnazjum w Stryju, w latach 1919–1921 żołnierz Wojska Polskiego, do rezerwy przeszedł w stopniu starszego chorążego. W 1925 absolwent Wydziału Mechanicznego Politechniki Lwowskiej, który ukończył jako inżynier mechanik.<br/><br/> | + | '''WŁODZIMIERZ MERMON''' (4 IX 1900 Korczyna, województwo małopolskie – 23 I 1959 Gdańsk), profesor [[POLITECHNIKA GDAŃSKA| Politechniki Gdańskiej]] (PG), specjalista z zakresu technologii i budowy maszyn. Syn kierownika kopalni przemysłu naftowego Stanisława (zm. 1943) i Eugenii z domu Gerula, brat Stefana (zaginął podczas II wojny światowej), Kazimiery po mężu Turczańskiej i Janiny po mężu Śpiewak. W 1919 absolwent gimnazjum w Stryju, w latach 1919–1921 żołnierz Wojska Polskiego, do rezerwy przeszedł w stopniu starszego chorążego. W 1925 absolwent Wydziału Mechanicznego Politechniki Lwowskiej, który ukończył jako inżynier mechanik.<br/><br/> |
W latach 1925–1928 pracował na Politechnice Lwowskiej, jednocześnie w okresie 1927–1928 był nauczycielem w Państwowej Szkole Przemysłowej we Lwowie. Od 1 lipca 1928 do listopada 1928 pełnił funkcję inżyniera ruchu w biurze konstrukcyjnym Fabryki Broni i Maszyn „Arma” Spółki Akcyjnej we Lwowie. Od 1 V 1925 do 31 XII 1934 pracował w Fabryce Obrabiarek i Narzędzi Stowarzyszenia Mechaników Polskich z Ameryki w Porębie koło Zawiercia, był kierownikiem oddziałów pomocniczych, druciarni, gwoździarni, odlewni, a od 1931 do 1934 zastępcą kierownika biura technicznego. W latach 1929–1933 był kierownikiem i nauczycielem obróbki metali w Publicznej Szkole Dokształcającej Zawodowej w Porębie. W latach 1935–1939 pracował w Państwowych Zakładach Inżynierii w Warszawie, przygotowując dokumentację warsztatową produkcji samochodów. Od 1940 do sierpnia 1944 był referentem planowania obrabiarek w biurze przygotowania produkcji Fabryki „Waverma” w Pruszkowie. W listopadzie 1944 z rozkazu okupanta wyjechał z Piastowa do Rokicin w powiecie Nowy Targ. Od marca 1945 do stycznia 1946 roku był nauczycielem maszynoznawstwa w Szkole Mleczarskiej we Wrześni. <br/><br/> | W latach 1925–1928 pracował na Politechnice Lwowskiej, jednocześnie w okresie 1927–1928 był nauczycielem w Państwowej Szkole Przemysłowej we Lwowie. Od 1 lipca 1928 do listopada 1928 pełnił funkcję inżyniera ruchu w biurze konstrukcyjnym Fabryki Broni i Maszyn „Arma” Spółki Akcyjnej we Lwowie. Od 1 V 1925 do 31 XII 1934 pracował w Fabryce Obrabiarek i Narzędzi Stowarzyszenia Mechaników Polskich z Ameryki w Porębie koło Zawiercia, był kierownikiem oddziałów pomocniczych, druciarni, gwoździarni, odlewni, a od 1931 do 1934 zastępcą kierownika biura technicznego. W latach 1929–1933 był kierownikiem i nauczycielem obróbki metali w Publicznej Szkole Dokształcającej Zawodowej w Porębie. W latach 1935–1939 pracował w Państwowych Zakładach Inżynierii w Warszawie, przygotowując dokumentację warsztatową produkcji samochodów. Od 1940 do sierpnia 1944 był referentem planowania obrabiarek w biurze przygotowania produkcji Fabryki „Waverma” w Pruszkowie. W listopadzie 1944 z rozkazu okupanta wyjechał z Piastowa do Rokicin w powiecie Nowy Targ. Od marca 1945 do stycznia 1946 roku był nauczycielem maszynoznawstwa w Szkole Mleczarskiej we Wrześni. <br/><br/> | ||
W Gdańsku od lutego 1946, gdzie podjął pracę na PG. W 1947 otrzymał tytuł zastępcy profesora, w 1951 pracował na stanowisku profesora kontraktowego, w 1955 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego. Na Wydziale Mechanicznym PG, na którym pracował do 1959 roku, w latach 1946–1956 był kierownikiem Katedry Obróbki Metali, a także współorganizatorem warsztatu i laboratorium miernictwa warsztatowego. W latach 1956–1959 kierował Katedrą i Zakładem Technologii Budowy Maszyn na Wydziale Technologii Maszyn. W latach 1950–1953 był doradcą technicznym Zakładów Mechanicznych im. gen. Karola Świerczewskiego „Zamech” w Elblągu, 1953–1959 rzeczoznawcą naukowym Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej.<br/><br/> | W Gdańsku od lutego 1946, gdzie podjął pracę na PG. W 1947 otrzymał tytuł zastępcy profesora, w 1951 pracował na stanowisku profesora kontraktowego, w 1955 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego. Na Wydziale Mechanicznym PG, na którym pracował do 1959 roku, w latach 1946–1956 był kierownikiem Katedry Obróbki Metali, a także współorganizatorem warsztatu i laboratorium miernictwa warsztatowego. W latach 1956–1959 kierował Katedrą i Zakładem Technologii Budowy Maszyn na Wydziale Technologii Maszyn. W latach 1950–1953 był doradcą technicznym Zakładów Mechanicznych im. gen. Karola Świerczewskiego „Zamech” w Elblągu, 1953–1959 rzeczoznawcą naukowym Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej.<br/><br/> | ||
− | Autor publikacji na temat technologii i budowy maszyn oraz obrabiarek, w tym pięciu podręczników, | + | Autor publikacji na temat technologii i budowy maszyn oraz obrabiarek, w tym pięciu podręczników, m.in. ''Zasady konstrukcji przyrządów i uchwytów i sprawdzianów specjalnych'' (t. 1–2, 1950), ''Praca na wiertarko-frezarkach'' (1955).<br/><br/> |
− | Odznaczony | + | Odznaczony m.in. Medalem 10-lecia Polski Ludowej (1955), Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1958). |
− | Był żonaty z Ireną z domu Beinlich (18 I 1902 Lwów – 6 II 1957 Gdańsk). Miał córkę Annę Marię Jüngst (29 I 1927 Lwów – 5 X 1985 Gdańsk) i syna Jerzego (29 III 1929 Warszawa – 27 IX 1944 Piastów), uczestnika powstania warszawskiego (starszy strzelec w Pułku „Baszta” Komendy Głównej Armii Krajowej, pseudonim Ik), rozstrzelanego przez Niemców. Pochowany na [[CMENTARZ SREBRZYSKO| cmentarzu Srebrzysko]]. {{author: WP}} [[Category: Encyklopedia]] [[Category: Ludzie]] | + | Był żonaty z Ireną z domu Beinlich (18 I 1902 Lwów – 6 II 1957 Gdańsk). Miał córkę Annę Marię Jüngst (29 I 1927 Lwów – 5 X 1985 Gdańsk) i syna Jerzego (29 III 1929 Warszawa – 27 IX 1944 Piastów), uczestnika powstania warszawskiego (starszy strzelec w Pułku „Baszta” Komendy Głównej Armii Krajowej, pseudonim Ik), rozstrzelanego przez Niemców. Pochowany na [[CMENTARZ SREBRZYSKO| cmentarzu Srebrzysko]]. {{author: WP}} [[Category: Encyklopedia]] [[Category: Ludzie]] <br/><br/><br/><br/><br/><br/><br/><br/> |
+ | '''Bibliografia''': <br/> | ||
+ | ''Pionierzy Politechniki Gdańskiej'', red. Zygmunt Paszota, Janusz Rachoń, Edmund Wittbrodt, Gdańsk 2005, s. 349. <br/> | ||
+ | ''Politechnika Gdańska 1945–1970. Księga pamiątkowa'', red. Barbara Mielcarzewicz, Gdańsk 1970, s.217–218. |
Aktualna wersja na dzień 18:09, 4 lip 2024
WŁODZIMIERZ MERMON (4 IX 1900 Korczyna, województwo małopolskie – 23 I 1959 Gdańsk), profesor Politechniki Gdańskiej (PG), specjalista z zakresu technologii i budowy maszyn. Syn kierownika kopalni przemysłu naftowego Stanisława (zm. 1943) i Eugenii z domu Gerula, brat Stefana (zaginął podczas II wojny światowej), Kazimiery po mężu Turczańskiej i Janiny po mężu Śpiewak. W 1919 absolwent gimnazjum w Stryju, w latach 1919–1921 żołnierz Wojska Polskiego, do rezerwy przeszedł w stopniu starszego chorążego. W 1925 absolwent Wydziału Mechanicznego Politechniki Lwowskiej, który ukończył jako inżynier mechanik.
W latach 1925–1928 pracował na Politechnice Lwowskiej, jednocześnie w okresie 1927–1928 był nauczycielem w Państwowej Szkole Przemysłowej we Lwowie. Od 1 lipca 1928 do listopada 1928 pełnił funkcję inżyniera ruchu w biurze konstrukcyjnym Fabryki Broni i Maszyn „Arma” Spółki Akcyjnej we Lwowie. Od 1 V 1925 do 31 XII 1934 pracował w Fabryce Obrabiarek i Narzędzi Stowarzyszenia Mechaników Polskich z Ameryki w Porębie koło Zawiercia, był kierownikiem oddziałów pomocniczych, druciarni, gwoździarni, odlewni, a od 1931 do 1934 zastępcą kierownika biura technicznego. W latach 1929–1933 był kierownikiem i nauczycielem obróbki metali w Publicznej Szkole Dokształcającej Zawodowej w Porębie. W latach 1935–1939 pracował w Państwowych Zakładach Inżynierii w Warszawie, przygotowując dokumentację warsztatową produkcji samochodów. Od 1940 do sierpnia 1944 był referentem planowania obrabiarek w biurze przygotowania produkcji Fabryki „Waverma” w Pruszkowie. W listopadzie 1944 z rozkazu okupanta wyjechał z Piastowa do Rokicin w powiecie Nowy Targ. Od marca 1945 do stycznia 1946 roku był nauczycielem maszynoznawstwa w Szkole Mleczarskiej we Wrześni.
W Gdańsku od lutego 1946, gdzie podjął pracę na PG. W 1947 otrzymał tytuł zastępcy profesora, w 1951 pracował na stanowisku profesora kontraktowego, w 1955 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego. Na Wydziale Mechanicznym PG, na którym pracował do 1959 roku, w latach 1946–1956 był kierownikiem Katedry Obróbki Metali, a także współorganizatorem warsztatu i laboratorium miernictwa warsztatowego. W latach 1956–1959 kierował Katedrą i Zakładem Technologii Budowy Maszyn na Wydziale Technologii Maszyn. W latach 1950–1953 był doradcą technicznym Zakładów Mechanicznych im. gen. Karola Świerczewskiego „Zamech” w Elblągu, 1953–1959 rzeczoznawcą naukowym Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej.
Autor publikacji na temat technologii i budowy maszyn oraz obrabiarek, w tym pięciu podręczników, m.in. Zasady konstrukcji przyrządów i uchwytów i sprawdzianów specjalnych (t. 1–2, 1950), Praca na wiertarko-frezarkach (1955).
Odznaczony m.in. Medalem 10-lecia Polski Ludowej (1955), Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1958).
Był żonaty z Ireną z domu Beinlich (18 I 1902 Lwów – 6 II 1957 Gdańsk). Miał córkę Annę Marię Jüngst (29 I 1927 Lwów – 5 X 1985 Gdańsk) i syna Jerzego (29 III 1929 Warszawa – 27 IX 1944 Piastów), uczestnika powstania warszawskiego (starszy strzelec w Pułku „Baszta” Komendy Głównej Armii Krajowej, pseudonim Ik), rozstrzelanego przez Niemców. Pochowany na cmentarzu Srebrzysko.
Bibliografia:
Pionierzy Politechniki Gdańskiej, red. Zygmunt Paszota, Janusz Rachoń, Edmund Wittbrodt, Gdańsk 2005, s. 349.
Politechnika Gdańska 1945–1970. Księga pamiątkowa, red. Barbara Mielcarzewicz, Gdańsk 1970, s.217–218.