CHRANICKI JAN

Z Encyklopedia Gdańska
Wersja Blazejsliwinski (dyskusja | edycje) z dnia 18:39, 14 kwi 2022

(różn.) ← poprzednia wersja | przejdź do aktualnej wersji (różn.) | następna wersja → (różn.)
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >

JAN CHRANICKI (3 II 1906 Kraków – 11 V 1976 Gdańsk), historyk sztuki, znawca rzemiosła artystycznego, dyrektor Muzeum Pomorskiego w Gdańsku. Studiował na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie, do 1939 pracował w muzeum we Lwowie. Od 1945 w Gdańsku, w 1946 został zatrudniony w Muzeum Miejskim przy ul. Toruńskiej. 1 VII 1948 został dyrektorem tego muzeum, które jednocześnie decyzją ministra kultury Włodzimierza Sokorskiego otrzymało miano Muzeum Pomorskiego w Gdańsku. Muzeum tym kierował do przejścia na emeryturę 30 XI 1970.

Do 1956 prowadził odbudowę zniszczonego w marcu 1945 gmachu muzeum. Był współautorem scenariusza stałej wystawy sztuki dawnej (w tym gdańskiej), przygotowanej do 1957. Nadzorował prace konserwatorskie nad ocalałymi zbiorami, w latach 1956–1957 odbierał w Leningradzie (obecnie Sankt Petersburg, Rosja) zbiory dawnego Muzeum Miejskiego zwrócone przez ZSRR, w tym obraz Hansa Memlinga Sąd Ostateczny. W odbudowanym Pałacu Opatów w Oliwie razem z kustoszem dr. Longinem Malickim stworzył Muzeum Etnograficzne. W 1953 powołał dział archeologiczny, w którym kustoszem został dr Leon Jan Łuka, a w 1960 oddział morski kierowany przez dr. Przemysława Smolarka; w 1962 stały się one autonomicznymi placówkami.

Był członkiem Rady Muzealnej i Konserwatorskiej przy Ministrze Kultury, a od 1962 polskim przedstawicielem w Międzynarodowym Komitecie Muzeów Sztuki Zdobniczej. W latach 1962–1971 wchodził w skład Rady Naukowej Biblioteki Gdańskiej PAN. Został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi (1954), Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, odznaką „Zasłużonym Ziemi Gdańskiej” (1971), złotą odznaką „Za Opiekę nad Zabytkami” (1971), w 1965 otrzymał Państwową Nagrodę II stopnia za całokształt pracy w muzealnictwie. Pochowany na cmentarzu Srebrzysko. MrGl

⇦ WRÓĆ
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania