DWORAKOWSKI WŁADYSŁAW, I sekretarz Komitetu Wojewódzkiego PPR

Z Encyklopedia Gdańska
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >
Władysław Dworakowski przemawia na Kongresie Zjednoczeniowym PPR
i PPS, 1948

WŁADYSŁAW DWORAKOWSKI (10 IX 1908 Oblassy koło Kozienic na Kielecczyźnie – 17 XI 1976 Warszawa), ślusarz, działacz komunistyczny, I sekretarza Komitetu Wojewódzkiego (KW) Polskiej Partii Robotniczej (PPR) w Gdańsku. Był synem fornala Józefa i Wiktorii z domu Wolskiej, miał dwójkę rodzeństwa. Podczas I wojny światowej ewakuowany z rodziną w okolice Homla, gdzie rozpoczął naukę w szkole powszechnej. Podczas pracy z ojcem w lesie przy wyrębie drzew utracił palec. Po zakończeniu wojny rodzina powróciła na Kielecczyznę, w 1919 ojciec, za udział w strajku robotników rolnych, został aresztowany i pozbawiony pracy na folwarku. Zamieszkał u rodziny matki, ukończył pięć klas szkoły powszechnej.

Od 1924 w Warszawie, znalazł zatrudnienie w prywatnym zakładzie rzemieślniczym, następnie w fabryce. W 1928 ukończył trzyletnią Miejska Szkołę Zawodową, ślusarz. W latach 1930–1932 uczęszczał na wykłady Uniwersytetu Powszechnego. Z ruchem komunistycznym związał się na początku lat 30. XX wieku. Członek Komunistycznego Związku Młodzieży Polskiej (1931–1934) i Komunistycznej Partii Polski (1934–1938). W latach 1936–1939 pracował początkwo w fabryce "Perun", zwolniony za współorganizacje strajku, następnie w Państwowych Zakładach Lotniczych w Warszawie, gdzie był działaczem związku zawodowego metalowców. Okupację niemiecką spędził w Warszawie, pracując w Wytwórni Maszyn Precyzyjnych „Avia”. Współzałożyciel i aktywista Stowarzyszenia Przyjaciół ZSRR (1941–1942) i Polskiej Partii Robotniczej (PPR; od 1942), członek Krajowej Rady Narodowej (1944–1947), brał udział w jej założycielskim posiedzeniu (noc z 31 XII 1943 na 1 I 1944). W 1944 żołnierz Armii Ludowej, był uczestnikiem powstania warszawskiego, walczył na Woli, Starym Mieście i Żoliborzu. Po opuszczeniu Warszawy walczył w Puszczy Kampinowskiej, ujęty do niewoli, osadzony został początkowo w obozie pracy w Skierniewicach, następnie w okolicach Warki, skąd zbiegł. Po zajęciu Warszawy przez wojska sowieckie w styczniu 1945 pełnił funkcję kierownika Wydziału Personalnego Komitetu Warszawskiego PPR i przewodniczącego Centralnej Komisji Rewizyjnej PPR.

Od 23 VIII 1945 do 17 V 1947 zajmował stanowisko I sekretarza Komitetu Wojewódzkiego (KW) PPR w Gdańsku (zob. Polska Zjednoczona Partia Robotnicza. Komitet Wojewódzki). Odpowiadał za przygotowanie i przeprowadzenie sfałszowanego przez komunistów referendum z 30 VI 1946 i wyborów do Sejmu Ustawodawczego ze stycznia 1947. Przeciwnik kierowanego przez Stanisława Mikołajczyka PSL-u i krytyk delegata rządu do spraw odbudowy Wybrzeża Eugeniusza Kwiatkowskiego. Latem 1946 był współodpowiedzialny za pacyfikację strajku dokerów w porcie gdańskim. Za jego kadencji utworzono Wojewódzką Szkołę Partyjną w Gdańsku i oficjalny organ prasowy KW PPR „Głos Wybrzeża”.

Po opuszczeniu Wybrzeża Powrócił do pracy w Komitecie Centralnym (KC) PPR. Pełnił funkcję zastępcy kierownika Wydziału Kadr KC PPR (maj 1947 – wrzesień 1948), członka Sekretariatu KC PPR (wrzesień – listopad 1948), I sekretarza KW PPR w Łodzi (wrzesień – grudzień 1948). Po kongresie zjednoczeniowym PPR i PPS, od grudnia 1948 do kwietnia 1950 stal na czele Komitetu Łódzkiego Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, od lipca 1949 do kwietnia 1950 Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Łodzi. od wiosny 1950 do wiosny 1952 był kierownikiem Wydziału Organizacyjnego KC PZPR w Warszawie, w latach 1952–1954 członkiem sekretariatu Biura Organizacyjnego KC PZPR i wicepremierem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, od 1954 do 1956 przewodniczącym Komitetu do spraw Bezpieczeństwa Publicznego. Poseł Sejmu Ustawodawczego (1947–1952) i poseł na Sejm PRL I kadencji (1952–1956). Bliski współpracownik Bolesława Bieruta. Po październiku 1956 odszedł z kierownictwa PZPR, przez trzy kolejne lata pozostawał na etacie KC PZPR, w 1959 wrócił do wyuczonego zawodu ślusarza, podejmując pracę jako zwykły robotnik. Od 1966 na rencie. Pod koniec życia związał się z kierowaną przez Kazimierza Mijala grupą partyjnych rewizjonistów.

Odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi (1946), Orderem Sztandaru Pracy I klasy (1967) i Medalem 30-Lecia PRL (1974). Żonaty bezdzietnie z łódzką działaczką komunistyczną Heleną z domu Kędrak. Pochowany na warszawskim Cmentarzu Powązkowskim w Alei Zasłużonych. PB

⇦ WRÓĆ
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania