DRZEŻDŻON JAN, prozaik, poeta

Z Encyklopedia Gdańska
Wersja Redakcja techniczna (dyskusja | edycje) z dnia 20:15, 20 lis 2012

(różn.) ← poprzednia wersja | przejdź do aktualnej wersji (różn.) | następna wersja → (różn.)
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >
Plik:Jan Drzeżdżon.JPG
Jan Drzeżdżon
DRZEŻDŻON JAN (16 V 1937 Domatowo k. Pucka – 22 VIII 1992 Gdańsk), prozaik i poeta piszący w jęz. pol. i kaszubskim, historyk literatury kaszubskiej. Absolwent Liceum Pedagogicznego w Wejherowie i w 1956 polonistyki w q WSP. Podczas studiów pracował jako nauczyciel w szkołach podstawowych na Kaszubach; od 1970 dr. W 1971–76 pracował w Wyższej Szkole Nauczycielskiej w Słupsku; 1973–74 w Ontario (Kanada) stypendysta Fundacji Kościuszkowskiej. Od 1976 adiunkt w Inst. Filologii Polskiej q UG i czł. ZLP. Autor m.in. prac nauk.: Wędrówki Remusowe po Kaszubach (1971), Piętno Smętka. Z problemów kaszubskiej literatury regionalnej lat 1920–1939 (1973), Współczesna literatura kaszubska 1945–1980 (1986). Autor powieści: Oczy diab- ła (1976), Leśna Dąbrowa (1977), Okrucieństwo czasu (1977), Tajemnica bursztynowej szkatułki (1977), Wieczność i miłość (1977), Rozkosze miłości (1981), Karamoro (1983), Miasto automatów (1984), Twarz Boga (1984), Złoty pałacyk (1990), Na niwach (1991), Czerwony dwór (1992), Twarz Smętka (1993). Autor zbiorów opowiadań (W niedzielni wieczór, 1974; Upiory, 1975; Dzwónnik, 1979; Twarz lodowca, 1986), tomów poetyckich (Sklaniane pôcorë, 1974; Przëszlë do mie, 1995) oraz utworów dla dzieci (Kraina Pantaloników, 1978, 1985; Poszukiwania, 1980, 1986; Wśród ludzi, 1981, 1988). MD
⇦ WRÓĆ
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania