WASILEWSKI LEON

Z Encyklopedia Gdańska
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >
Leon Wasilewski
Leon Wasilewski
Zofia Wasilewska

LEON WASILEWSKI (24 V 1900 Ostrów Wielkopolski – 18 X 1966 Gdańsk) lekarz ze specjalizacją z otolaryngologii, historyk medycyny, doktor Akademii Lekarskiej (AL) w Gdańsku. Syn Władysława Wasilewskiego, mistrza blacharskiego i Józefy z domu Wlazło. Naukę rozpoczął w szkole powszechnej i w gimnazjum w Ostrowie Wielkopolskim. Od 1914 kontynuował ją w Poznaniu, w gimnazjum po 1918 noszącym im. Jana Kantego. Należał do tajnego Harcerstwa Polskiego i tajnych stowarzyszeń: Towarzystwa Tomasza Zana, Promienistych, Filaretów i Filomatów. W 1918 zdał egzamin dojrzałości i brał udział w powstaniu wielkopolskim, służąc w XV Pułku Ułanów Wielkopolskich. Pracował też jako zastępca kierownika w Wydziale Oświatowym Komisariatu Rad Ludowych na Górnym Śląsku, z siedzibą w Sosnowcu. W 1920 podjął pracę w Wydziale Prasowym Komisariatu Plebiscytowego w Poznaniu jako redaktor „Der Weisse Adler”.

Od 1922 studiował początkowo na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Poznańskiego (UP), następnie na Wydziale Lekarskim tej uczelni. W 1927 uzyskał tytuł zawodowego lekarza (doktora wszech nauk lekarskich). Po studiach pracował na oddziałach: Chirurgicznym, Gruźliczym i w Zakładzie Radiologii UP. W 1927 rozpoczął specjalizację z otolaryngologii, szkolił się w klinikach w Poznaniu, Wilnie, Paryżu i w Uppsali. Od 1934 pracował jako lekarz powiatowy i prowadził prywatną praktykę lekarską w Poznaniu, Inowrocławiu i Nieszawie. Od 1934 był również konsultantem otolaryngologicznym Oddziału Chorych na Płuca Szpitala Miejskiego w Poznaniu i Wojewódzkiego Zakładu dla Głuchoniemych. W 1935 zainicjował utworzenia Zrzeszenia Słowiańskich Lekarzy Służby Zdrowia. W chwili wybuchu II wojny światowej przebywał w Toruniu. Wysiedlony do Warszawy, pracował jako kontraktowy lekarz sanitarny w Ośrodku Zdrowia i Opieki w Wydziale Opieki i Zdrowia Zarządu Miejskiego. Działał w konspiracji, był między innymi komendantem Komendy Obrońców Polski (późniejszej Armii Krajowej). W 1941 został aresztowany przez Gestapo i przewieziony na warszawski Pawiak. Po czterech tygodniach przesłuchań wywieziony do obozu koncentracyjnego w Auschwitz (Oświęcim) ze statusem więźnia politycznego.

Po wyzwoleniu z obozu w 1945 został oddelegowany do Gdańska w celu utworzenia Urzędu Wojewódzkiego i zabezpieczenia pozostałego mienia państwowego. W tym samym roku został starszym ordynatorem Oddziału Laryngologicznego i wicedyrektorem Szpitala Miejskiego we Wrzeszczu. Nadzorował również pracę dwóch innych oddziałów: Oddziału Chorób Nerwowych i Psychicznych i Chorób Ocznych oraz pracę Biblioteki i Zakładu Anatomii Patologicznej AL w Gdańsku. W latach 1945–1948 był również kierownikiem Kliniki Chorób Uszu, Nosa i Gardła na tej uczelni.

Był członkiem Komitetu Redakcyjnego czasopisma „Otolaryngologia Polska”. Zajmował się również antropologią i historią medycyny. Był autorem pierwszego opublikowanego po wojnie opracowania dziejów studium lekarskiego w Gdańsku (Zarys historii studium lekarskiego w Gdańsku, „Polski Tygodnik Lekarski” 1946).

Był członkiem Société d’Anthropologie de Paris, Institute International d’Anthropologie, członkiem-współzałożycielem Sekcji Naukowej Związku Zawodowego Pracowników AL w Gdańsku (późniejszego Lekarskiego Towarzystwa Naukowego AL w Gdańsku, a od 1946 Gdańskiego Towarzystwa Lekarskiego), Gdańskiego Oddziału Polskiego Towarzystwa Historii Medycyny, Oddziału Gdańskiego Polskiego Towarzystwa Otolaryngologicznego. Był członkiem i przewodniczącym Sądu Koleżeńskiego Związku Byłych Więźniów Politycznych na województwo gdańskie oraz Zarządu Gdańskiego Okręgu Związku Bojowników o Wolność i Demokrację.

Odznaczony był Krzyżem Virtuti Militari, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Wielkopolskim Krzyżem Powstańczym, Śląskim Krzyżem Powstańczym, Medalem Niepodległości, Medalem Zwycięstwa i Wolności (1945), Dyplomem Honorowym Światowej Rady Pokoju (1959), odznaką „Za Zasługi dla Gdańska”. Zmarł po ciężkiej chorobie na raka trzustki. Pochowany został 22 X 1966 na cmentarzu Srebrzysko w Kwaterze Profesorów. SeKo PP

Był dwukrotnie żonaty. Po raz pierwszy od 1923 z Zofią z domu Reiman (24 IV 1901 Poznań – 23 III 1946 Gdańsk), dr medycyny, po studiach od 1929 asystentką na Klinice Chorób Wewnętrznych w Poznaniu, w latach 1931–1934 ordynatorem w Szpitalu w Kocborowie i lekarzem w uzdrowisku Inowrocław, następnie przez rok w Toruniu, gdzie urodziła się ich córka Hanna (5 XII 1938). Podczas II wojny światowej była lekarzem ubogich X Ośrodka Zdrowia w Warszawie, wysiedlona po powstaniu do Płaskocina koło Łowicza, do marca 1945 pracowała w ośrodku zdrowia. W Gdańsku pracowała w Państwowym Pedagogium w Oliwie, pochowana na cmentarzu św. Mikołaja przy obecnej al. Zwycięstwa (po jego likwidacji na cmentarzu Srebrzysko). Po raz drugi żonaty był z Marianną z domu Banaszewską (7 III 1906 – 16 IV 1976 Gdańsk), pochowaną obok męża. WL

⇦ WRÓĆ
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania