MACUR ANDRZEJ STANISŁAW

Z Encyklopedia Gdańska
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >
Członkowie pracowni konserwatorskiej Jana Borowskiego w Gdańsku, stoją od lewej: Wojciech Zalewski, Witold Minkiewicz, Kazimierz Macur, Zbigniew Kapałka, Teodor Hoppe; siedzą od lewej: "Toluś" Żyngiel, Józef Cofta, Józef Chrzanowicz, Andrzej Macur, L. Ostaszewski, Kazimierz Lelewicz, 1948
Kazimierz Macur i Andrzej Macur, 1976
Andrzej Macur, 1999
Andrzej Macur, 2008
Hasło powstało dzięki Miastu Gdańsk

Partner redakcji

ANDRZEJ STANISŁAW MACUR (ur. 14 VII 1945 Grudziądz), architekt, konserwator zabytków. Syn Kazimierza Macura i Heleny z domu Prusakowskiej. W 1959 ukończył Szkołę Podstawową nr 4 w Gdańsku, w 1963 I Liceum Ogólnokształcące im. Mikołaja Kopernika. W latach 1963–1969 studiował na Politechnice Gdańskiej; magister inżynier architekt. Po studiach rozpoczął pracę w Przedsiębiorstwie Państwowym Pracownie Konserwacji Zabytków (PP PKZ) Oddział w Gdańsku, w pracowni projektowej pod kierunkiem ojca. W 1971 ukończył kurs z zakresu rewaloryzacji i ochrony budowli zabytkowych na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu, w 1976 odbył studia podyplomowe na Politechnice Warszawskiej, w 1996 szkolenie w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie.

W latach 1969–1995, w ramach pracy w PP PKZ w Gdańsku, był autorem wielu projektów restauracji zabytków oraz członkiem i kierownikiem zespołów i misji konserwatorskich (współfinansowanych przez UNESCO lub kraj zapraszający): w latach 1979–1980 główny projektant restauracji i adaptacji zespołu kamienic w Tallinie, 1977–1982 członek Polsko-Jugosłowiańskiej Misji Archeologiczno-Konserwatorskiej w Prilepie, 1983–1986 generalny projektant rewaloryzacji zespołu cytadeli w Algierze, 1988–1989 kierownik Polsko-Egipskiej Misji Archeologiczno-Konserwatorskiej w Deir el-Bahari w Egipcie. W latach 1997–2005 zastępca dyrektora zarządzającego SAP-Projekt w Sopocie, 1992–2011 właściciel Pracowni Autorskiej MACUR. W latach 2007–2013 szef projektu rewaloryzacji cytadeli w Algierze w PKZ Biuro Handlu Zagranicznego – Eksport Sp. z o.o. w Warszawie, 2013–2014 architekt restaurator w Bureau d’études d’architecture et d’expertise Hamouche w Algierze.

W Gdańsku do jego najważniejszych zrealizowanych projektów rekonstrukcji i adaptacji należą: spichrze na Ołowiance dla Centralnego Muzeum Morskiego ( Narodowe Muzeum Morskie; 1974), spichrz Opacki dla Muzeum Etnograficznego (oddział Muzeum Narodowego; 1977), kamienice przy ul. Straganiarskiej 18/19 na pracownie PKZ (1980), kamienice przy ul. Świętojańskiej 47/48 na Dom Młodego Naukowca PAN (1982), kamienice przy ul. Straganiarskiej 31/33 na siedzibę Toto-Lotka (1993), Dom Komendanta w twierdzy Wisłoujście (1994), dwór w Młyniskach na siedzibę Zakładu Energetyki Cieplnej Gdańsk SA (1995), restauracja szczytów Muzeum Narodowego (1996), rekonstrukcja sklepień (1999) i wieżyczki (2001) w kościele św. Piotra i Pawła.

W latach 1980–1981 był przewodniczącym Komisji Zakładowej NSZZ „Solidarność” przy PP PKZ w Gdańsku. Członek Pomorskiej Okręgowej Izby Architektów i Stowarzyszenia Konserwatorów Zabytków, w 1992–2002 prezes oddziału gdańskiego. Odznaczony Srebrną Oznaką za Opiekę nad Zabytkami (1978) i Zasłużony Działacz Kultury (1979). Autor książek Gdańsk Kazimierza Macura. Z historii konserwacji i odbudowy zabytków w latach 1936–2000 (2015) ) i Pół wieku z zabytkami w życiu i pracach konserwatorskich gdańskiego architekta (2018), opublikowanych przez wydawnictwo słowo/obraz terytoria, w której szczegółowo omówił działalność architektoniczną ojca i swoją.

W latach 1971–1985 żonaty z Dorotą z domu Mania (ur. 1951), modystką, ojciec Mateusza (ur. 1972) operatora i reżysera filmowego i córki Mai (ur. 1981) politologa. Od 1991 żonaty z Małgorzatą z domu Ruszkowską (ur. 1957), absolwentką Historii Sztuki i Kulturoznawstwa UAM w Poznaniu, ojciec Maksymiliana (ur. 1992), architekta. CzB

⇦ WRÓĆ
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania