LENGNICH KARL BENJAMIN, uczony, archidiakon kościoła NMP

Z Encyklopedia Gdańska
(Przekierowano z LENGNICH KARL BENJAMIN)
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >
Karl Benjamin Lengnich
Zaginiony portret Karla Benjamina Lengnicha (z lewej) z kościoła Najświętszej Marii Panny w Gdańsku, zawieszony ponad grobowcem Simona Bahra i jego żony Judithy, przed 1914
Weronika Eleonora Wilhelmina Lengnich według Daniela Chodowieckiego
Strona tytułowa dzieła z fragmentami kazań Karla Benjamina Lengnicha, Leipzig 1775

KARL BENJAMIN LENGNICH (18 II 1743 Gdańsk – 5 XI 1795 Gdańsk), uczony. Syn (jeden z sześciu) ławnika (1771) i rajcy Starego Miasta (od 1785) Benjamina (2 IX 1709 Gdańsk – 16 IV 1804 Gdańsk) oraz Anny z domu Garber. Miał między innymi brata Friedricha Wilhelma (7 I 1749 Gdańsk – 2 VII 1809 Gdańsk), ławnika Starego Miasta (od 1787).

W latach 1756–1761 uczeń Gimnazjum Akademickiego, w czasie nauki czynnie uczestniczył w obchodach 200-lecia jego założenia oraz jubileuszu podpisania pokoju oliwskiego (1760). W okresie 1761–1765 studiował na uniwersytecie w Lipsku. Po powrocie do Gdańska początkowo prywatny nauczyciel, w 1772 został pastorem w kościele Bożego Ciała, a w 1774 drugim diakonem w kościele Najświętszej Marii Panny (NMP). Od 1782 archidiakon kościoła NMP i notariusz Ministerium Duchownego. Od 1789 kierował zbiorami bibliotecznymi tego kościoła, wykonał ich katalog wraz z zarysem historycznym księgozbioru (tym samym na nowo odkrył ich wartość).

Jako duchowny publikował drukiem kazania oraz ustawy kościelne. Był właścicielem bogatego zbioru monet polskich, który został wystawiony na sprzedaż w 1796. Znawca dawnych druków, sporządził spis prac Gottfrieda Lengnicha, opublikował między innymi prace o Janie Heweliuszu. Za pracę naukową wyróżniony w 1784 przez króla polskiego Stanisława Poniatowskiego medalem, w 1790 został honorowym członkiem towarzystwa naukowego w Królewcu. Rok przed swoją śmiercią opublikował autobiografię.

Po raz pierwszy żonaty był od 1773 z Johanną Augustą, córką Gottfrieda Lengnicha, po raz drugi od 18 XI 1777 z Weroniką Eleonorą Wilhelimą, córką Wilhelma Paula Verpoorten, rektora Gimnazjum Akademickiego. Córki z pierwszego małżeństwa: Karolina Wilhelmina (8 III 1779 Gdańsk – 19 XII 1857 Gdańsk) była żona Friedricha Theodora Hingelberga, a Karolina Henrietta Paulina (chrzest 3 XII 1780 Gdańsk) była od 1809 żoną Joachima Friedricha Marquardta. Z trzech synów: Carla Benjamina, Carla Wilhelma i Carla Augusta, ten pierwszy studiował w 1791 w Wittenberdze. PP

⇦ WRÓĆ
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania