GRODDECK BENIAMIN

Z Encyklopedia Gdańska
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >

BENIAMIN GRODDECK (Grodek) (27 IX 1720 Gdańsk – 5 VI 1776), uczony. Wnuk Albrechta Groddecka (1638–1714), syn Karla (1678–1745) i poślubionej 24 X 1702 w Gdańsku Susanne Reginy Martens (25 I 1686 Gdańsk – 20 X 1744 Gdańsk). Od 1729 uczył się w Gimnazjum Akademickim, od 1741 studiował logikę, metafizykę i hebrajski na uniwersytecie w Lipsku, gdzie w 1747 uzyskał stopień magistra. Naukę uzupełniał w Amsterdamie i Lejdzie u Tyberiusza Hemsterhuisa, twórcy holenderskiej szkoły hellenistycznej, i zwłaszcza w tym drugim ośrodku u Albrechta Schviltensa, hebraisty, gdzie zgłębił łacinę, grekę, język arabski i hebrajski.

Osiadł w Wittenberdze, gdzie otrzymał adiunkturę i wykładał język hebrajski. Opublikował między innymi pracę De necessaria linguarum Arabicae et Hebraicae connexione (O koniecznym łączeniu języków arabskiego i hebrajskiego), w której uzasadniał konieczność prowadzenia badań nad językiem Biblii z wykorzystaniem języka arabskiego. Do Gdańska powrócił w 1748 i do śmierci był profesor języków orientalnych w Gimnazjum Akademickim, wykładał po łacinie. Autor prac o językach orientalnych, pisał teksty okolicznościowe (drukowane w Gdańsku i Wittenberdze), posiadacz prywatnej biblioteki (3000 woluminów).

Żonaty był po raz pierwszy bezdzietnie z Marią Constantią Richter (około 1725 – po 1757), po raz drugi od 28 IV 1757 z Beatą Konstancią Ehler. Miał synów Balthasara Jacoba i Ernsta Gottfrieda.

Na jego uroczystości pogrzebowe 20 VI 1776 wydrukowano specjalne zaproszenie rektora i profesorów Gimnazjum Akademickiego, drukowane przez Thomasa Johannesa Schreibera. JANSZ

⇦ WRÓĆ
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania