FISZBACH TADEUSZ

Z Encyklopedia Gdańska
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >
Tadeusz Fiszbach
Błąd przy generowaniu miniatury Chyba brakuje pliku /home/fundacjagdansk/domains/gdansk.gedanopedia.pl/public_html/images/8/88/Tadeusz_Fiszbach.jpg
Tadeusz Fiszbach (w środku) w gdańskiej Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych (Akademia Sztuk Pięknych) w towarzystwie Jerzego Zabłockiego (z lewej) i Ryszarda Semki (z prawej), lata 70. XX wieku
Podpisanie porozumienia gdańskiego, Tadeusz Fiszbach z prawej strony Lecha Wałęsy, 1980

TADEUSZ RUDOLF FISZBACH (ur. 4 XI 1935 Dobraczyn, obecna Ukraina), działacz społeczno-polityczny, dyplomata, wykładowca akademicki. Pochodzi z rodziny robotniczej. Od roku 1945 w Kartuzach, gdzie ukończył liceum. Absolwent Wyższej Szkoły Rolniczej w Olsztynie (1957), Wyższej Szkoły Nauk Społecznych przy Komitecie Centralnym Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej (KC PZPR) oraz Szkoły Głównej Planowania i Statystyki w Warszawie (1971). Magister ekonomii i od 1977 doktor inżynier nauk technicznych.

Po studiów pracował między innymi w zakładach mleczarskich w Elblągu, awansując od majstra do kierownika zakładu. Działacz Związku Młodzieży Polskiej. Od roku 1958 członek PZPR, a od 1963 zatrudniony w aparacie partyjnym. Sekretarz Komitetu Powiatowego (KP) PZPR w Elblągu (1964–1968), I sekretarz KP PZPR w Tczewie (1968–1971), sekretarz Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Gdańsku (1 II 1971 – 17 V 1975), I sekretarz KW PZPR w Gdańsku (17 V 1975 – 8 I 1982). W grudniu 1970 roku, jako I sekretarz KP PZPR w Tczewie, zwrócił uwagę partyjnych decydentów osobistym udziałem w uspokojeniu sytuacji w mieście, dzięki czemu nie doszło tam do zamieszek.

W okresie sprawowania przez niego funkcji partyjnych w Gdańsku dużo inwestowano, między innymi Port Północny, Rafineria Gdańska, 40-kilometrowa obwodnica Trójmiasta ( obwodnice) łącząca Pruszcz Gdański z Gdynią-Chylonią. Sygnatariusz porozumienia gdańskiego z 31 VIII 1980 roku. W czasie legalnego funkcjonowania NSZZ „Solidarność” opowiadał się za dialogiem ze związkowcami. Uważany za przedstawiciela liberalnego skrzydła PZPR. Jako I sekretarz KW PZPR był przeciwny wprowadzeniu stanu wojennego, za co na początku roku 1982 odwołano go ze stanowiska i oddelegowano do pracy w dyplomacji.

Radca ambasady polskiej w Helsinkach i w Oslo. Poseł na Sejm Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (1976–1980, 1980–1985), wicemarszałek sejmu kontraktowego (1989–1991). W lipcu 1989 roku rozważany przez działaczy Solidarności, w tym Lecha Wałęsę, jako ewentualny kandydat na prezydenta Polski zamiast Wojciecha Jaruzelskiego. Z propozycji nie skorzystał. Założyciel w roku 1990 Polskiej Unii Socjaldemokratycznej, w 1991 bezskutecznie ubiegał się o mandat posła na Sejm RP. W latach 2001–2005 ambasador Rzeczypospolitej Polskiej na Łotwie. Następnie prowadził zajęcia z dyplomacji w Wyższej Szkole Międzynarodowych Stosunków Gospodarczych i Politycznych w Gdyni.

Odznaczony między innymi Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1972), Krzyżem Komandorski OOP (2014), Orderem Sztandaru Pracy II klasy (1979), łotewskim Orderem Trzech Gwiazd III klasy (2005), portugalskim Orderem Infanta Henryka II klasy (1976), Złotym Medalem „Za zasługi dla obronności kraju”, Krzyżem „Za Zasługi dla ZHP”, Medalem księcia Mściwoja II (2008), odznaczeniem im. Janka Krasickiego, odznaką Związku Łotewskich Stowarzyszeń Narodowo-Kulturalnych im. Ity Kozakiewicz. PB

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania
Partner Główny



Wydawca Encyklopedii Gdańska i Gedanopedii


Partner technologiczny Gedanopedii