ŁANGOWSKI BONIFACY

Z Encyklopedia Gdańska
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >
Bonifacy Łangowski
Bonifacy Łangowski, Uwagi z Gdańska na czasie, Gdańsk 1932

BONIFACY ŁANGOWSKI (5 V 1883 Barłogi koło Bartoszego Lasu w powiecie Kościerzyna – 11 I 1940 Stutthof), działacz polonijny. Syn rolnika Franciszka (zm. 1932) i Faustyny z domu Padasz. Brat stryjeczny Antoniego Łangowskiego. W 1902 zdał maturę w gimnazjum w Chojnicach, w 1910 ukończył w Berlinie studia prawnicze, odbył tam sądową praktykę i zdał egzamin asesorski. W 1912 otworzył w Gdańsku kancelarię adwokacką (1921 przy Hundegasse 19 (ul. Ogarna), w 1935 tamże pod nr. 83/84)), w 1919 także biuro notarialne. W początkach I wojny światowej zmobilizowany, stacjonował w Malborku. W 1927 mieszkał przy Reitbahn 3 (ul. Bogusławskiego).

Podczas powstawania II Wolnego Miasta Gdańska (WMG) był członkiem Komisji Szkolnej przy Podkomisariacie Naczelnej Rady Ludowej w Gdańsku, polskim delegatem w Zgromadzeniu Konstytucyjnym, powołanym do opracowania projektu konstytucji przyszłego II WMG (domagał się gwarancji konstytucyjnych dla mieszkającej w Gdańsku ludności polskiej) i zastępcą członka Rady Stanu (Staatsratu), ustanowionej 5 III 1920 przez Wysokiego Komisarza Ligi Narodów i działającej do czasu powołania II WMG. Współpracował z Franciszkiem Kręckim, obok Wojciecha Antoniego Jedwabskiego i Franciszka Kubacza w listopadzie 1920 reprezentował polskich gdańszczan w Paryżu podczas rozmów o kształcie konwencji polsko-gdańskiej. Poseł gdańskiej Polonii do Volkstagu I i II kadencji (1920–1923 i 1924–1927). Na forum gdańskiego parlamentu i w swoich odczytach oraz publikacjach bronił praw ludności polskiej w II WMG. W 1932 roku ukazała się w Gdańsku drukiem jego praca Uwagi z Gdańska na czasie. Był jednocześnie radcą prawnym Komisariatu Generalnego Rzeczypospolitej Polskiej w II WMG, zasiadał w Sądzie Koleżeńskim Zarządu Okręgu ZHP w Gdańsku, był prezesem Zarządu Towarzystwa Pomocy Naukowej polskim studentom przy Technische Hochschule Danzig, członkiem Towarzystwa Przyjaciół Nauki i Sztuki i Towarzystwa Śpiewaczego Lutnia w Gdańsku (w 1927 w wykazie członków nieaktywnych). Za swoją działalność otrzymał order „Polonia Restituta”.

Aresztowany 1 IX 1939, przetrzymywany w Victoriaschule i w obozie dla Polaków w Nowym Porcie, następnie wywieziony do obozu Stutthof. Rozstrzelany przez hitlerowców w masowej egzekucji (około 2km od obozu), w 1946 szczątki ekshumowano i złożono ostatecznie na cmentarzu na Zaspie.

Żonaty był od 18 VII 1916 z Bronisławą z domu Kamrowską z Rożentalu pod Pelplinem (zm. 13 XII 1969 Nowy Jork, w wyniku napadu rabunkowego), działaczką Czerwonego Krzyża i Polskiej Misji Dworcowej w Gdańsku. Aresztowana w styczniu 1941 przebywała w obozie w Potulicach koło Nakła z córkami Marią (zamężną później w USA za Leonarda Clarka) i Aleksandrą (zamężną w USA za Edmunda Lipeckiego), następnie wywiezione zostały na roboty przymusowe do Stuttgartu. Syn Henryk (4 IX 1917 – 14 IV 1944), w 1937 maturzysta Gimnazjum Polskiego w Gdańsku i działacz harcerski, aresztowany w Warszawie i skazany 14 VII 1943 na sześć lat ciężkich robót, zmarł w szpitalu więziennym w Bojanowie pod Rawiczem. Drugi syn Józef, absolwent Gimnazjum Polskiego i szkoły morskiej, we wrześniu 1939 przebywał w rejsie, osiadł po wojnie w Nowym Jorku. MA

⇦ WRÓĆ
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania