TŁOKIŃSKI WALDEMAR, rektor Ateneum – Szkoły Wyższej

Z Encyklopedia Gdańska
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >
Waldemar Tłokiński, 2012
Waldemar Tłokiński podczas dekoracji Medalem Księcia Mściwoja II, 2013

WALDEMAR ZDZISŁAW TŁOKIŃSKI (15 X 1945 Kamienna Góra), językoznawca, lekarz, rektor Ateneum – Szkoły Wyższej. W 1968 ukończył studia polonistyczne na uniwersytecie w Toruniu, od 1970 doktor na podstawie rozprawy Składnia przynależności we współczesnym języku polskim (przewód: Uniwersytet Łódzki), od 1975 doktor habilitowany na podstawie dorobku i rozprawy Optymalizacja odbioru mowy w aspekcie teorii doświadczeń (przewód: Uniwersytet Adama Mickiewicza Poznań). Studiował w Akademii Medycznej w Gdańsku, od 1983 lekarz medycyny, od 1985 specjalista I stopnia z neurologii, od 1986 specjalista II stopnia z rehabilitacji medycznej, od 1989 profesor (tytularny), od 1994 profesor zwyczajny. Przebywał m.in. na stażach w X Uniwersytecie w Paryżu (1989) i uniwersytecie w Messynie (1997).

W latach 1987–1989 wicedyrektor Instytutu Psychologii Uniwersytetu Gdańskiego (UG), jednocześnie pracownik Wojewódzkiego Szpitala Psychiatrycznego w Gdańsku, zajmujący się rehabilitacją pacjentów z zaburzeniami mowy. Od 1990 do 1996 (dwie kadencje) dziekan Wydziału Nauk Społecznych UG, 1999–2004 rektor Gdańskiej Wyższej Szkoły Humanistycznej, w 2004 organizator i rektor Ateneum – Szkoły Wyższej.

W latach 1989–1996 członek Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów, powoływany do zespołów eksperckich przy ministrze edukacji oraz ministrze nauki i szkolnictwa wyższego. Przewodniczący Konferencji Rektorów Zawodowych Szkół Polskich w kadencjach 2008–2012, 2012–2016, 2016–2020 i 2020–2024.

Prowadzi badania nad językoznawstwem stosowanym, komunikacją międzyludzką w aspekcie społecznym, rozwojowym i klinicznym, neurolingwistyką, rehabilitacją oraz nad zagadnieniami gerontologii i zdrowia publicznego. Główne prace: Optymalizacja odbioru mowy w aspekcie teorii doświadczeń (1976), Gramatykalizacja w kodzie werbalnym. Studia psycholingwistyczne (1979), Mowa. Przegląd problematyki dla psychologów i pedagogów (1982, 1986), Mowa ludzi u schyłku życia (1990), Lęk. Zjawisko umotywowane (1995), Aktywność fizyczna: psychofizykalne aspekty profilaktyki i terapii (1996), Informacja kulturowa a aktywność ruchowa ludzi starszych (1997), Kryzysowy pryzmat starości : między adaptacją a nieprzystosowaniem (2008), Otępienie czołowo-skroniowe - rzadziej spotykane warianty (2012), Gerontologopedia (2018).

Odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim (2002) i Oficerskim (2011) Orderu odrodzenia Polski. W 2013 uhonorowany Medalem Księcia Mściwoja II. EK

⇦ WRÓĆ
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania