MAKURATH WANDA, dominikanka, pedagog

Z Encyklopedia Gdańska
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >

WANDA MAKURATH (Makurat; 5 V 1911 Stegna – 16 XII 1999 Gdańsk), dominikanka, pedagog. Córka Bernarda (zm. 20 VIII 1956 Gdańsk), pracownika gdańskiej poczty przy Langgasse (ul. Długa), na krótko delegowanego do Stegny w charakterze listonosza, od 1911 z rodziną ponownie w Gdańsku, zamieszkałego przy Wiesengasse 8 (ul. Łąkowa), oraz Marty z domu Mazurowskiej (zm. 21 VI 1976 Gdańsk). Siostra Alojzego (2 IV 1904 Stegna – 21 XI 1983 Gdańsk), Agnieszki (25 IV 1906 Stegna – 3 V 1986 Gdańsk), zmarłego po narodzeniu Alfonsa Bernarda (11–12 I 1913 Gdańsk) i Bernadety (ur. 3 XI 1916 Gdańsk), w 1935 maturzystki w Gimnazjum Polskim.

W 1920 uczęszczała na kursy języka polskiego, uczyła się w nowo otwartej, pierwszej szkole senackiej przy Johannisgasse (ul. Świętojańska). Od 1924 kontynuowała naukę w Seminarium Nauczycielskim we Lwowie, Złoczowie, Kielcach i w latach 1934–1937 w Skarszewach. W czasie nauki (1928) wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr św. Dominika, przyjęła imię siostry Lucjany. Należała do Gminy Polskiej i Związku Polaków. Od 17 IV 1937 nauczycielka w Szkole Powszechnej im. Józefa Czyżewskiego w Piekle, otwartej w nowo zbudowanym Domu Polskim dzięki staraniom Gdańskiej Macierzy Szkolnej. Prowadziła lekcje śpiewu, inicjowała powstanie polskiego stowarzyszenia świeckich i religijnych, między innymi: chóru mieszanego, który w 1938 wziął udział w zjeździe chórów polskich w Gdańsku. Nauczała języka polskiego, prac ręcznych i gimnastyki, założyła drużyny Związku Harcerstwa Polskiego dla dziewcząt i chłopców. Tuż przed II wojną światową szkoła i grono nauczycielskie stały się obiektem ataków bojówek nazistowskich. Aresztowana 1 IX 1939, przetrzymywana w więzieniach w Malborku i Elblągu. Na początku grudnia 1939 zwolniona, pod warunkiem opuszczenia Gdańska i z zakazem nauczania.

Okupację spędziła w klasztorach sióstr dominikanek w Generalnym Gubernatorstwie. Represje dotknęły jej ojca Bernarda, aresztowanego 1 IX 1939 w Gdańsku, przetrzymywanego w Victoriaschule, następnie osadzonego w obozie Stutthof. Matka, siostry i brat Alojzy 9 V 1940 razem z innymi polskimi rodzinami zostali wysiedleni do Generalnego Gubernatorstwa, w okolice Lublina. Po zakończeniu II wojny światowej przebywała w klasztorze w Orzeszu na Górnym Śląsku, od 7 VII 1945 do 31 VIII 1953 pracowała jako nauczycielka religii w miejscowej szkole podstawowej. W 1956 została skierowana do Gdańska, do domu zakonnego przy ul. Świętojańskiej 49 (tzw. Dom Zachariasa Zappio), do 1958 pracowała w Szkole Podstawowej nr 16, w której prowadziła też chór. Samodzielną postawą naraziła się władzom kościelnym, 15 VII 1957 otrzymała nakaz opuszczenia zakonu, co zrealizowała dopiero w 1959. Od 1962 była dominikańską tercjarką.

Jako osoba świecka zamieszkała we Wrzeszczu przy ul. Kossaka 3/5, do emerytury w 1968 pracowała jako nauczycielka w SP nr 27, a także przygotowywała dzieci do I komunii św. w kościele Matki Boskiej Nieustającej Pomocy w Gdańsku-Brętowie oraz uczyła religii sześciolatków w kościele Najświętszego Serca Jezusowego. Jako emerytka pracowała w sekcji historycznej i opiekuńczej Związku Nauczycielstwa Polskiego, działała w Polskim Komitecie Pomocy Społecznej. Odznaczona między innymi Złotym Krzyżem Zasługi (1976), Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1977), Medalem Komisji Edukacji Narodowej (1980), dwukrotnie Medalem 50-lecia Gminy Polskiej i Macierzy Szkolnej w Gdańsku (1975, 1983), Medalem Rodła (1986), odznaką „Zasłużonym Ziemi Gdańskiej” 1970), Złotą Odznaką Związku Nauczycielstwa Polskiego (1975), dwukrotnie Srebrną Odznaką Polskiego Komitetu Pomocy Społecznej (1975, 1983). Pochowana na cmentarzu Srebrzysko. EG

⇦ WRÓĆ
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania