DOMINIKANKI

Z Encyklopedia Gdańska
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >
Dominikanki gdańskie w towarzystwie ks. Bronisława Komorowskiego i przedstawicielek Koła Polskiego w Gdańsku, lata 30. XX wieku
Dominikanki w pierwszej polskiej pielgrzymce zorganizowanej przez ks. Franciszka Rogaczewskiego do sanktuarium w Świętym Wojciechu, widok z wału Kanału Raduni, 10 VI 1934
Dominikanki w Ochronce nr 12 Macierzy Szkolnej w Gdańsku-Wrzeszczu, obecna al. Grunwaldzka 128
Widok z Biskupiej Górki: na pierwszym planie zabudowania szpitala św. Gertrudy, po prawej resztki Bramy Oruńskiej, po lewej budynek koszar przy Am Weißen Turm 1 (obecnie ul. Augustyńskiego 1), od 1922 siedziba Gimnazjum Polskiego, przed nimi baraki wykorzystywane później przez dominikanki, około 1898
Ośrodek dominikanek (klasztorek, kaplica i przedszkole) w baraku przy Gimnazjum Polskim, przy Am Weißen Turm 1 (ul. Augustyńskiego)

DOMINIKANKI, Zgromadzenie Sióstr św. Dominika, jedno ze zgromadzeń szeroko pojętej rodziny zakonów dominikańskich, założone w roku 1861 w zaborze rosyjskim przez matkę Marię Kolumbę (Różę Filipinę Białecką) w Wielowsi koło Sandomierza; w 1875 zatwierdzenie diecezjalne, 1885 papieskie. Do zakonnej charyzmy dominikanek należy szeroko pojęta praca katechetyczno-parafialna, pomoc ludziom samotnym, chorym, cierpiącym i opuszczonym.

28 III 1923 prezes Gdańskiej Macierzy Szkolnej, dr Franciszek Kubacz, zwrócił się z prośbą do Kunegundy Arndt, przeoryszy generalnej dominikanek w Wielowsi o przysłanie czterech polskich sióstr do pracy w ochronkach dla dzieci polskich. Do 29 IV 1923 do Gdańska przybyły Helena Karaśkiewicz (siostra Sybilina), która zaopiekowała się ochronką przy Poggenpfuhl (ul. Żabi Kruk) i przebywała w Gdańsku do 1925, Maria Gallus (siostra Tomazja), która przebywała w Gdańsku do 1935 i początkowo opiekowała się ochronką we Wrzeszczu, Prakseda Gallus (siostra Hiacynta), w Gdańsku do 1925, opiekująca się ochronką w Oliwie i Julia Konieczna (siostra Waleria), w Gdańsku do 1925, konwerska. Liczba ochronek powiększała się z każdym rokiem, w 1939 było ich łącznie 15. Dominikanki objęły opieką polskie dzieci w wieku 3–6 lat, ucząc je polskiego patriotyzmu przy okazji pogadanek o tematyce religijnej, historyczno-narodowej i przyrodniczej oraz przy nauce śpiewu. Ochronki działały w budynkach należących do rządu polskiego, wynajmowanych bądź specjalnie na ten cel budowanych.

Początkowo dwie z pierwszych przybyłych dominikanek zamieszkały u Franciszka Kubacza przy Poggenpfuhl 11 (ul. Żabi Kruk), dwie kolejne u Apolonii Ogryczak przy Poggenpfuhl 5. Od września 1923 zajmowały wyremontowany barak mieszczący klasztorek, kaplicę i przedszkole na dziedzińcu Gimnazjum Polskiego przy Am Weißen Turm 1 (ul. Augustyńskiego), od 1933 – po przeniesieniu Dyrekcji Kolei do Torunia – zajęły jedno z bocznych skrzydeł budynku przy Am Olivaer Tor 2–4 (ul. Dyrekcyjna). Po wybuchu II wojny światowej w 1939 dominikanki usunięto z budynku, a prowadzone przez nie ochronki zamknięto. Za sprawą biskupa gdańskiego Carla Marii Spletta znalazły schronienie w Oliwie – w tamtejszym domu zakonnym sióstr elżbietanek. Część dominikanek wyjechała do Generalnego Gubernatorstwa.

Po 1945 w zamian za utraconą przedwojenną siedzibę siostry otrzymały kamienicę przy ul. Świętojańskiej 49 (tzw. Dom Zachariasa Zappio), którą odbudowały i uczyniły swoją siedzibą aż do 2009. W dalszym ciągu zajmowały się pracą katechetyczną, wspomagały pracę parafii św. Mikołaja prowadzoną przez dominikanów, organizowały rekolekcje dla dziewcząt. W 2009 budynek sprzedany i przekształcony w hostel, a siostry przeniosły się do domu zakonnego na Wzgórzu Mickiewicza, przy ul. Maryli 43. SK

⇦ WRÓĆ
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania