CIEMNOŁOŃSKI JANUSZ, architekt, doktor Politechniki Gdańskiej

Z Encyklopedia Gdańska
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >
Janusz Ciemnołoński

JANUSZ CIEMNOŁOŃSKI (1 IV 1926 Wilno – 28 III 2015 Gdańsk), architekt. W pierwszych latach II wojny światowej ukończył gimnazjum w Wilnie. Egzamin maturalny zdał w 1945 i rozpoczął tegoż roku studia na Wydziale Architektury Politechniki Gdańskiej (PG), które ukończył w grudniu 1950. W trakcie nauki (1949) zatrudniony na Wydziale Architektury PG w Katedrze Historii Architektury Polskiej.

Od 1950 w składzie zespołu przygotowującego materiały do odbudowy Gdańska. Wykonał rekonstrukcję około 150 fasad gdańskich kamienic, wielu przedproży, portali i detali. W latach 1963–1966 prowadził badania historyczno-architektoniczne kościoła pocysterskiego w Pelplinie. Od 1966 doktor (na podstawie pracy Węzłowe zagadnienia średniowiecznej architektury Pelplina). Zajmował się rekonstrukcją średniowiecznych fortyfikacji Gdańska, Koszalina, Gniewa, Skarszew i Starogardu. Od 1974 początkowo w zespole, a następnie indywidualnie włączył się do prac historyczno-architektonicznych na terenie starego miasta w Elblągu. Zrekonstruował tam fasady wybranych kamienic. W latach 1981–1984 dziekan do spraw studenckich Wydziału Architektury PG. W efekcie pożaru domu przepadł jego maszynopis pracy habilitacyjnej o Skarszewach. Od 1992 na emeryturze.

Autor m.in. prac: w zespole z Jadwigą Habelą, Ryszardem Massalskim, Jerzym Stankiewiczem o Drodze Królewskiej w Gdańsku (1965), o architekturze kościoła w Pelplinie (1967, 1974; z Januszem Pasierbem – Pelplin, 1978); o widokach Gdańska – Panoramy Gdańska Antoniego Möllera (1970), Bramie Raduńskiej w Gdańsku z Jerzym Stankiewiczem i Andrzejem Zbierskim (1977), o murach obronnych Starogardu (1984), dziejach kamienic przy ul. Chlebnickiej i Piwnej (2006). Jego artykuł o Gdańsku jako mieście garnizonowym stał się częścią Historii Gdańska (t. IV, 1998). Wykonał opracowanie konserwatorskie zabudowy Wrzeszcza (1993), studia: historyczno-konserwatorskie starego miasta w Skarszewach (1976–1977), konserwatorsko-urbanistyczne śródmieścia Gdańska (1984–1987), Spichlerzy (1986–1987) i Oliwy (1996). Członek gdańskiego oddziału Towarzystwa Miłośników Wilna i Ziemi Wileńskiej, w pierwszym jego zarządzie (1989) był jednym z wiceprezesów.

Odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, odznaką „Za zasługi dla Gdańska”, Nagrodą Prezydenta Miasta Gdańska w Dziedzinie Kultury (2000), medalem Zasłużony Kulturze – Gloria Artis (2011). Pochowany na cmentarzu Srebrzysko 2 IV 2015. ALP

⇦ WRÓĆ
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania